Review

Romeo en Julia door Het Nationale Toneel

Regisseur Johan Doesburg heeft de weg teruggevonden naar de lach. Deze Romeo en Julia is opvallend komisch en dat komt mede door de vertaling van Frank Albers. Foto GPD

Marwan Kenzari. Onthoud die man: licht getint, prachtige, donkere ogen, lang, op het slungelige af, en met een motoriek die hem een treffende kruising maakt tussen Jacob Derwig en Hans Kesting. Als hij op het toneel verschijnt, gebeurt er iets. Geen wonder dat Ivo van Hove hem strikte voor een vaste baan bij Toneelgroep Amsterdam. Nu is hij al te zien als Romeo in Romeo en Julia van Het Nationale Toneel. En dat is geen straf.

Regisseur Johan Doesburg heeft de weg teruggevonden naar de lach. Deze Romeo en Julia is opvallend komisch en dat komt mede door de vertaling van Frank Albers. Die vertaalde vooral de betekenis van Shakespeares woorden. Dat bood hem de vrijheid net als de grote Engelse toneelschrijver historische correctheid te verruilen voor actualiteit en emotionele zeggingskracht.

Doesburg zet de spelers aan tot jeugdig spel en bronstige lol. Daarmee komt hij dicht bij de ironie die Shakespeare zo goed maakt en waar Nederlandse theatermakers vaak niet mee uit de voeten kunnen: respectvolle zelfspot is immers lastiger dan vette gein. Het Nationale Toneel blijft aan de goede kant van die scheidslijn, dankzij de grote inzet van de spelers. Ik heb zelden zo veel aanstekelijk spelplezier gezien bij dit Haagse gezelschap.

Het verhaal van Romeo en Julia, twee jonge en doodsdriftige geliefden uit rivaliserende families, is in de toch nog drie uur die het stuk duurt, goed bij te houden. Puberale hoogmoed en rondgierende hormonen vullen het deel voor de pauze, dat het partyflockpubliek, waarop deze productie zich duidelijk ook richt, zeker bij de les zal houden.

Het is natuurlijk al een hele prestatie 's lands grootste jongerenwebsite in één zin te laten noemen met een vierhonderd jaar oud stuk. Er schuilt ook een gevaar in: deze publieksvriendelijke voorstelling heeft hijgerige, behaagzieke trekjes en dus ligt oppervlakkigheid op de loer.

Maar voor één keer is dat niet erg. Han Kerckhoffs doet als familievader een lekkere Toni Soprano, Mirjam Stolwijk gaat helemaal los als Julia's voedster en Pieter van der Sman is gothic genoeg als een in rare drankjes handelende priester.

En natuurlijk is daar Julia. Sophie van Winden slaagt erin te overtuigen als een jong wicht van dertien, terwijl ze zelf zo'n beetje twee keer zo oud is. Dat ze dat doet zonder kinderachtig te worden, is een groot compliment waard. En met zo'n Romeo tegenover haar kan uw avond dus niet meer stuk. (WIJBRAND SCHAAP)

Romeo en Julia door Het Nationale Toneel met Marwan Kenzari, Sophie van Winden en Han Kerckhoffs.
Regie: Johan Doesburg
Gezien: première op 6 maart in Den Haag.
Tournee t/m 13 juni 2009.
www.nationaletoneel.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden