Taron Egerton als Elton John in Rocketman.

Plus Film

Rocketman is aangrijpender dan Bohemian Rhapsody

Taron Egerton als Elton John in Rocketman. Beeld David Appleby

Weer een rocksterrenbiopic die voorbestemd lijkt voor de Oscars. Rocketman over Elton John is rauwer en aangrijpender dan die over collega Freddie Mercury.

Hun levensverhalen verschillen niet eens zoveel van ­elkaar. Allebei transformeerden ze halverwege de jaren zeventig van schuchtere puber tot extravagant podiumbeest. Beiden worstelden ze in de conservatieve omgeving van hun jeugd én het universum der wereldsterren met hun homoseksualiteit. En allebei dempten ze het gat dat het gebrek aan oprechte liefde veroorzaakte met alcohol en drugs.

Toch verschillen de biografische films over Freddie Mercury (Queen) en Elton John diametraal van elkaar. Koos het team van Bohemian Rhapsody (met executeurs testamentair Brian May en Roger Taylor voorop) voor een familievriendelijke versie van Mercury’s levensverhaal, John – bezig aan zijn laatste wereldtournee – wilde vooral een realistische samenvatting.

Die laatste zienswijze levert met Rocketman een film op die de onvermijdelijke vergelijking met Bohemian Rhapsody met gemak aan kan. Eentje ook die dankzij die rauwe randen – homoseks, cocaïnegebruik en woedeaanvallen zijn redelijk onverbloemd te zien – vermoedelijk minder geschikt is voor een breed publiek.

Net als Bohemian Rhapsody is ook Rocketman geen feitelijk carrière-cv. Echte fans zullen zich misschien ergeren aan enig gegoochel met de jaartallen. En manager Reid, met wie John later een spijkerharde rechtszaak uitvocht, komt er zo slecht van af, dat er sprake lijkt van een doel­gerichte afrekening.

Persoonlijke worsteling

Het zijn echter details. De minder gecensureerde benadering zorgt vooral voor een waarachtiger en vooral aangrijpender popsterrenfilm. En dat is knap, ­omdat het ­levensverhaal van Elton John eigenlijk op alle fronten net iets minder spectaculair is dan dat van Mercury. Sterker: in Rocketman figureert een wel erg voorspelbare parade aan archetypen uit de muziekindustrie. De geldbeluste manager, de platenbaas die meer interesse in zichzelf heeft dan in zijn artiesten en de concertorganisator van het type ‘the show must go on’; ze trekken allemaal voorbij.

Het is een van de weinige minnen van Rocketman: het verhaal over de doorbraak van een popartiest is nu al zo vaak verteld, dat de clichématigheid (ja hoor, daar is het beeld met de verzamelde, juichende krantenkoppen weer!) soms wel erg groot is.

Veel interessanter is de persoonlijke worsteling van ­Elton John, als Reginald Dwight geboren in een arbeidersgezin waarin liefde net zo zeldzaam is als luxe. Een dikkig jongetje met jampotglazen is hij, dat dankzij zijn talent voor de piano een uitweg vindt uit zijn uit grijstinten opgetrokken bestaan.

Maar ook het leven als popster blijkt niet de gehoopte persoonlijke bevrijding. Voor zijn homoseksuele gevoelens blijkt in muziekscene van de jaren zeventig, begin ­jaren tachtig geen plaats. De affaire met zijn eigen manager John Reid verbeeldt die worsteling het best. Terwijl de zanger voor het eerst echte liefde denkt te vinden, ziet Reid in de romance slechts een middel om ceo te worden van het zakenimperium dat hij rond de zanger opbouwt. Een belangrijke pijler daaronder: geheimhouding van de verliefdheid voor de buitenwereld.

Afkickkliniek

Als reactie vlucht Elton John in drugs, alcohol, seks, koopwoede en pijnstillers. De labiele megaster somt zijn verslavingen op in de slim gevonden openingsscène waarin de zanger – over the top-podiumkostuum nog aan – aanschuift bij een kringgesprek in een afkickkliniek.

Het is het begin van een aangrijpende schets van de ­opkomst, teloorgang én wederopstanding van een popster. Daarin krijgt acteur Taron Egerton alle ruimte te ­excelleren. Hij verdient krediet voor zijn zelf gezongen versies van hits als Sorry Seems to be the Hardest Word en I’m Still Standing, maar is werkelijk indrukwekkend in de scènes waarin Elton John richting totale ineen­storting wordt gezogen. Een klein juweel is de verbeelding van zijn ­poging tot zelfverdrinking in het zwembad van zijn villa.

Het contrast met de volgende scène – John bespringt uitgelaten het podium van het afgeladen Dodgers Stadium – tekent de gehele film. Die zwenkt van persoonlijke dieptepunten naar een vrolijke orgie van camp, kitsch en kleuren. De parade aan kostuums én brillen is oogverblindend, maar doordat de uitersten elkaar in Rocketman mooi in balans houden, blijft Elton Johns levensgeschiedenis als geheel knap overeind.

Te zien in Arena, Cinecenter, City, Filmhallen, FC Hyena, The Movies, De Munt, Studio K, Tuschinski.

Acteur Taron Egerton: ‘We gaan niets uit de weg, Elton wilde dat zo’

Voor Taron Egerton (30) is het werk van Elton John geen onbekend terrein. Zo zong de Engelse acteur drie jaar geleden uit volle borst in de animatiefilm Sing diens klassieker I’m Still Standing. Of dit korte optreden van invloed is geweest op het verkrijgen van de rol als Elton John in de muziekfilm Rocketman weet hij niet. “Maar dat ik de songs van Elton kon zingen, had ik dus min of meer al bewezen,” zegt Egerton tijdens het filmfestival van Cannes, waar de film in wereldpremière ging.

Zijn vocale kwaliteiten waren voor regisseur Dexter Fletcher van doorslaggevende betekenis om hem de rol te gunnen. Aanvankelijk hadden de producenten een andere vertolker op het oog, Tom Hardy, maar de Mad Max-acteur had moeite met het zanggedeelte. Aangezien vrijwel alle liedjes in Rocketman live worden gezongen, was dat een ­onoverkomelijk obstakel.

Fletcher had al eerder met Egerton gewerkt in de film Eddy the Eagle, over de niet bijster getalenteerde skispringer uit Engeland. “Dat hij zo goed kon zingen wist ik toen nog niet.” Het specifieke, ferme pianospel van John vond Egerton lastiger om onder de knie te krijgen. “Daar heb ik heel veel op moeten oefenen. Wat dat betreft had ik geen ervaring.”

Regisseur en hoofdrolspeler benadrukken dat ­Rocketman geen gewone biografische speelfilm is. Egerton: “Het is een muzikale fantasie. Ik ben niet de enige die zingt, ook andere figuren uit het leven van Elton vertolken zijn hits. In zeker opzicht is Rocketman een musical vol volwassen thema’s. De gebruikte liedjes dragen bij tot de inhoud. Zij tonen de zielenroerselen van de belangrijkste personages.”

Met die uitspraak doelt de acteur op het feit dat Rocketman geen enkel pijnlijk onderdeel uit het leven van John uit de weg gaat. “We beginnen het verhaal dan ook in een afkickcentrum waar Elton zich laat ­opnemen voor zijn verslavingen. Door de therapie­sessies komen we te weten wat er met hem aan de hand is. We gaan niets uit de weg, Elton wilde dat ook zo. Hij wordt helemaal ontleed. Wat hem zo uniek maakt, is dat het hem geen bal interesseert hoe andere mensen over hem denken.”

Ook het liefdesleven van de homoseksuele zanger blijft niet onbesproken. De film bevat een intieme ­scène tussen John en zijn manager en toenmalige minnaar John Reid (gespeeld door Richard Madden, bekend uit Game of Thrones).

Een keerpunt in Rocketman is de release van de langspeelplaat Honky Château uit 1972, waarmee John doorbrak en waar de titelsong van de film ­vandaan komt. Maar in die periode van zijn leven is de zanger ook labiel.

Uiteraard staat de film ook uitgebreid stil bij zijn ­relatie met Bernie Taupin (gespeeld door Jamie Bell uit de dansfilm Billy Elliot), met wie hij zijn belangrijkste hits schreef. Egerton: “Dat is in feite het ware liefdesverhaal in de film. Hun onderlinge band is heel bijzonder, zeker gezien de schitterende muziek die daar uit voortkwam.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden