Plus Concertrecensie

Rock-’n-roll is springlevend dankzij Greta van Fleet

Beeld AFP

Greta van Fleet speelde dinsdagavond in de Afas Live, ruim een jaar na het Nederlandse debuut van de Amerikaanse band op Pinkpop. Pastiche of een bewijs dat onversneden rock-’n-roll nog springlevend is?

Wat moeten het heerlijke jaren zijn geweest. De tijd dat je met vier jongens met lang haar, een paar strakke broeken en tweedehands gitaren een band had om rekening mee te houden. En wie zich daarbij een rookmachine kon veroorloven, beschikte al helemaal over een podiumhit van wereldformaat. Dat tijdperk is jammerlijk voorbij. Of toch niet helemaal?

Greta van Fleet uit het Amerikaanse Michigan belichaamt in vier tengere jongenslijven die vurig nostalgische blik over de schouder. Maar biedt de band tegelijk ook een kijkje in de toekomst? Opvallend is het in elk geval wel hoeveel tieners en twintigers er in de uitverkochte Afas Live opeen staan gepakt voor een avondje snerende rock uit de oertijd van de gitaarsolo.

Led Zeppelin

Allemaal veel te jong om Led Zeppelin, de grote inspiratiebron van de band, in volle glorie te hebben meegemaakt. Dat geldt uiteraard ook voor de tweelingbroers Josh en Jake Kiszko (23) zelf. Ze vormden hun band in 2012 met hun jongere broer Sam (20) en hun gemeenschappelijke vriend Danny Wagner. Uit de platenkast van hun ouders diepten ze onder meer de Zeppelin-collectie op en modelleerden hun sound op die decadente hoogtijdagen van de rock-’n-roll. Josh kan net zo heerlijk krijsen als Robert Plant en Jake heeft de solo’s van Jimmy Page tot in detail bestudeerd.

De band debuteerde vorig jaar in ons land met een donderend optreden op Pinkpop en was in maart dit jaar al toe aan een uitverkochte Afas Live. Een infectie aan de luchtwegen verhinderde Josh toen te zingen. Voor de oorsprong van de klachten hoef je dinsdagavond niet ver te zoeken. Ongezond bijna wat een snerpend volume de frontman uit zijn tengere lijf wringt.

Met zijn geringe lengte, weelderige krullen en aanstekelijke energie sprint hij over het podium als hobbit Frodo aan de xtc. Gestoken in strak satijnen broekpak en dansend op blote voeten is hij bij vlagen ook een in de tijd verdwaald bloemenkind uit de jaren 60. Zeker als hij het vrolijk naïeve Flower Power de zaal in krijst.

Clichés

Maar is Greta van Fleet niet teveel pastiche om werkelijk te raken? Het lijkt er even op als halverwege de show de goede rocksongs al op lijken en de band met de rookmachines op volle toeren de clichés aaneenrijgt. Maar sterke eigen songs zijn er ook: Safari Song, Highway Tune en vooral Black Smoke Rising. Als de vier er nog een stuk of vijf van dat kaliber weten te schrijven, is er nog hoop voor de onversneden rock-’n-roll.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden