PlusAchtergrond

Robin Kester: ‘Ik ben niet dat meisje met die gitaar’

De Nederlandse Robin Kester maakt dromerige en elegante popmuziek, zoals te horen is op This is not a democracy. Singles van het album werden alom goed ontvangen. Guy Garvey van Elbow is fan.

Robin Kester: ‘Soms zeg ik tegen mezelf: kom op, wees een fucking Kim Jong-un en ­bepaal je eigen leven.’Beeld Lisa Brammer

Je ziet het voor je: zo’n opnamesessie waarbij iedereen in de studio zich met alles bemoeit. En dat dan de artiest om wiens plaat het gaat uiteindelijk woedend uitroept: “We doen het op míjn manier, het is hier verdomme geen democratie!” De titel van het minialbum This is not a democracy heeft een andere oorsprong, zegt zangeres Robin Kester.

De woorden This is not a democracy komen uit het nummer Empty Head. Kester (30) houdt er eigenlijk niet van om haar teksten uit te leggen, maar vooruit: “Het nummer gaat over de vraag in hoeverre je zelf de regie hebt over wat je wilt, denkt en doet. Ik loop vaak tegen dezelfde dingen aan. In sombere tijden kom ik telkens weer in dezelfde neerwaartse spiraal terecht, alsof ik er zelf niks over te zeggen heb. Dat is zeker geen democratie.”

Opgewekter: “Maar de uitdrukking heeft voor mij ook een tweede, positievere betekenis. Ik ben iemand die heel erg het debat met zichzelf kan aangaan. Dan spreek ik mezelf toe: kom op, Robin, neem de regie in handen, het is hier geen democratie, wees een fucking Kim Jong-un en bepaal je eigen leven.”

De muzikanten met wie ze optreedt, halen de titel van het minialbum soms gekscherend aan, maar dan zoals in die hiervoor geschetste opnamesessie. “Nou ja, het is ook mijn project natuurlijk,” zegt Kester. “Ik ben de baas, maar volgens mij ben ik een heel schappelijke baas.”

Tekst gaat verder onder video

Duidelijk geluid

Nog helemaal niet zo lang geleden deed Kester muzikaal alles alleen. Ze was zo’n zangeres met akoestische gitaar uit de hoek van de indiefolk. Het debuutalbum waar ze aan werkt, krijgt een vollere, elektronische sound. Maar eerst is er het zeven nummers tellende minialbum, dat ze een overgangsplaat noemt.

“Ik wilde weg uit die echte singer-songwritershoek. Meisje met gitaar, ik ben echt allergisch voor die term. Ik wil geen muziek maken die alleen maar breekbaar en lief is, maar muziek die veel meer laagjes heeft. Mijn debuutalbum, dat waarschijnlijk begin volgend jaar uitkomt, wordt een plaat met een duidelijk geluid. This is not a democracy, met liedjes die ik de afgelopen jaren schreef, is nog heel eclectisch. De muziek vliegt alle kanten uit.”

De zeven nummers op het minialbum klinken stuk voor stuk wonderschoon. Kester maakt dromerige muziek (met soms onverwacht venijnige teksten), die soms doet denken aan die van Beth Gibbons (de zangeres van triphopgroep Portishead), maar die ook het elegante heeft dat Franse pop vaak kenmerkt. Het is muziek die nooit gladjes wordt, maar wel heel precies en weloverwogen is.

Hoe verliep het opnameproces? “We zijn er al met al een jaar mee bezig geweest. Het was een proces van trial and error. Marien en ik zijn beiden autodidact. We zijn heel intuïtief en improviserend te werk gegaan. Het is lekker werken met iemand die ook is van: probeer maar gewoon. Soms waren we een hele dag alleen maar aan het rommelen om met een pedaaltje een bepaalde gitaarsound te maken. Van wat je op zo’n dag opneemt, kun je 98 procent zo weggooien, maar met die resterende twee procent kun je verder.”

Supergoede klik

Genoemde Marien is Marien Dorleijn van de band Moss, die optrad als producer van This is not a democracy. Het was Kesters manager die de twee aan elkaar koppelde. “Op de avond van de eerste dag dat Marien en ik hadden samengewerkt, belde mijn manager me in paniek op: wat was er fout gegaan? Hij had een appje van Marien ontvangen: ‘Die Robin Kester is helemaal niks, gaan we niet doen.’ Typische Marienhumor. We hadden juist een supergoede klik. Hij produceert nu ook mijn debuutalbum.”

Met Dorleijn deelt Kester de liefde voor oude en bijzondere instrumenten. Op This is not a democracy werden behalve vintage sythesizers en retrogitaren ook een vibraphonette (een elektronische vibrafoon) en een omnichord (de digitale versie van de ooit in de Amerikaanse country and western geliefde autoharp). Je kunt er goed over ouwehoeren met Kester. “O ja, ik ben een echte gear nerd. Ik vind het heerlijk om op YouTube reviews en tutorials te bekijken. Muziekwinkels? Daar ben ik niet zo van, te intimiderend. Voordat een verkoper je een gitaar overhandigt, moet hij er eerst even snel zelf duizend rocklicks op spelen en iets verderop is altijd iemand veel te hard Wonderwall aan het spelen.”

Nichemuziek

Aan het eind van het gesprek komt manager Adriaan Pels (ook de baas van het nieuwe label At Ease) aanzetten met een doos met vinylexemplaren van This is not a democracy. Eerbiedig haalt Robin Kester de op rood vinyl geperste plaat uit de hoes. Eerder op single uitgebrachte nummers van de plaat trokken ook buiten Nederland belangstelling. “Guy Garvey van Elbow draaide muziek van me in zijn programma op Radio 6 Music van de BBC en er werd over geschreven op buitenlandse muzieksites. Het nummer Day is done gaat gebruikt worden in Press Play, een Amerikaanse tienerfilm met Danny Glover. In Nederland is mijn muziek echt nichemuziek, te klein om van te kunnen leven, dus het zou heel mooi zijn als ik er in het buitenland iets mee bereik.”

Robin Kester: This is not a democracy (At Ease). Op 13 oktober treedt Robin Kester op in Paradiso.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden