Plus

Robby Müller Award beloont eigen, originele beeldtaal

Maandag wordt op het Internationale Film Festival Rotterdam de eerste Robby Müller Award uitgereikt. Zijn echtgenote Andrea Müller-Schirmer zat in de jury.

Een selectie van 100 polaroids van Robby Müller is t/m 31 januari te zien op een expositie in de Worm Slash Gallery in Rotterdam. Beeld Fabien Gruau

“Hij had ook talent om te fotograferen,” zegt Andrea Müller-Schirmer (1963), vrouw van de wereldberoemde cameraman Robby Müller die in 2018 op 77-jarige leeftijd overleed. Zij koos de door hem gemaakte polaroidfoto; de eerste winnaar van de Robby Müller Award krijgt als prijs daarvan een print.

Die eerste winnaar is de Mexicaanse cameraman Diego García, die met regisseurs zoals Apichatpong Weerasethakul, Carlos Reygadas, en Castro Zimbrón. Tijdens het Internationaal Film Festival Rotterdam (IFFR), dat nog tot en met 2 februari duurt, krijgt García de prijs (en geeft hij een masterclass). Ook is in de Rotterdamse Worm Slash Gallery een tentoonstelling van Robby Müllers polaroids te zien:
Like Sunlight coming through the Clouds (t/m 31 januari).

In haar woning in Amsterdam vertelt Andrea Müller-Schirmer dat ze kort na het overlijden van haar man, die met filmmakers als Wim Wenders, Jim Jarmusch, Lars von Trier en Steve McQueen werkte, door de NSC, de Netherlands Society of Cinematographers, werd gevraagd of ze het zou waarderen als er een prijs naar Robby werd vernoemd.

Ze was meer dan vereerd. “Al snel deed het IFFR ook mee als partner, wat ik heel fijn vond. Het is een geweldig internationaal festival voor de arthousecinema én het is in Nederland. Het past dus heel goed bij Robby. Hij kwam hier heel vaak vanaf de late jaren zeventig.”

Unaniem besluit

De award moest naar iemand gaan die een eigenzinnige, overtuigende en emotionele beeldtaal heeft. Dat hoefde niet per se een cameraman te zijn, ook regisseurs en videokunstenaars komen voor de prijs in aanmerking.

“Een duidelijk eigen handschrift vonden we heel belangrijk, bij verschillende regisseurs ook.” We? “ De jury bestond uit twee cinematografen van het NSC, twee programmeurs van het IFFR en twee personen, onder wie ikzelf, uit de kring rond Robby. En de beslissing moest een unanieme beslissing zijn.”

“De winnaar moet met zijn visuele taal het verhaal ondersteunen, geen opzichtige trucjes uithalen. En het licht moest overtuigen. Licht was voor Robby heel belangrijk, daar was hij beroemd om. Hij heeft me daar ook veel over geleerd en we hebben er veel over gesproken. Ik zie onmiddellijk als het licht aanstellerig is, of te scherp, of nietszeggend. Zelf zegt García in interviews dat hij op de academie is beïnvloed door Robby’s cameravoering. En dat de films waaraan hij meewerkt zich kenmerken door veel sfeer, een geduldig tempo, vloeiende shots en gevoelig lichtgebruik. Hij beschikt over een zekere poëzie, en moeiteloosheid.”

García zegt dat hij zich Müller vooral als een sterk visueel persoon herinnert. “Hij fotografeerde, was cameraman, maar kon ook heel goed tekenen. Hij was een kijker. Ik zie heel veel overeenkomsten in zijn filmwerk en zijn fotografie. Zijn fotografie was niet zo uitgewerkt als zijn filmwerk. Als cameraman kon hij het licht net zo lang boetseren tot het perfect was. Dat heeft hij in zijn fotografie niet gedaan. Die was ook niet bedoeld om mee naar buiten te treden, of om tentoon te stellen.”

Lichtkunstenaar

Dat is nu wel degelijk het geval. In de Rotterdamse galerie hangt een selectie van ongeveer 100 polaroidfoto’s uit de totale collectie van 2000 stuks, die Müller-Schirmer gemaakt heeft. “Ik heb ze zo gerangschikt dat je houvast hebt, ik maak kleine groepjes: hotelkamers, straten en gebouwen, bloemen, bomen. Anders verdwaal je als kijker. Ik vind dit leuk om te doen: dit is natuurlijk mijn werk, ik ben beeldredacteur. Robby heeft ook lichtmomenten gefotografeerd. Zes foto’s van een kamer waarop je ziet hoe het licht verandert. Hij bestudeerde alles altijd heel zorgvuldig. Zelfs toen hij ziek was, bleef hij het licht observeren. Dan lag hij in bed en zag ik dat hij naar buiten keek. Naar de bewegende bladeren en hoe het licht daar doorheen kwam. Daar was hij echt continu mee bezig.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden