PlusInterview

Rob Dekay: ‘Ik werd de minst verdachte Mol aller tijden’

Beeld Avrotros

Na een jaar lang zwijgen mocht singersongwriter Rob Dekay het zaterdag eindelijk van de daken schreeuwen: hij was de Mol in kijkcijferhit Wie is de Mol? Dekay toonde zich een overfanatieke, informatiezuigende Mol. Precies zoals hij van tevoren had bedacht. ‘Tunnelvisie is een mooi iets.’

De 33-jarige zanger uit Deventer excuseert zich aan de telefoon voor zijn schorre stem. Het feestje in Vondel CS, met de kandidaten en wat medewerkers van het programma, is tot laat doorgegaan. In zijn hotelkamer heeft hij, als Mol, de neiging zachtjes te praten. Dat hoeft niet meer. De ontlading is groot. “Ik ben gewoon de Mol! Dat blijft raar om te zeggen.’’ 

Een jaar geleden kreeg je hét telefoontje. Wat ging er door je heen?

“Ik was uit eten en nam buiten mijn telefoon op. ‘Hallo, met Rob’. Een stem zei: ‘jij bent de Mol’. Toen dacht ik: Ik ga dit gewoon doen! Dat was heel bijzonder. En nu ben ik al een jaar de Mol.’’

Wie nam je in vertrouwen?

“Mijn tweelingbroer Wouter. Hij is net als ik groot liefhebber van het programma. Met hem kon ik schakelen en de ervaring delen. Ik kon hem random opbellen en zeggen dat ik de Mol was. Dan moest hij lachen. Zo van: dat klopt man, jij bent gewoon de Mol. Dat is heel lekker, dat er iemand is die begrijpt hoe het zit.’’

Wat was je tactiek?

“De fanatieke ‘ik wil winnen, dus ik ga ervoor’-kandidaat spelen. Daardoor dachten mensen al snel: Rob is gewoon een finalist. Hij heeft alles in zich om finalist te worden, omdat hij constant bezig is met informatie en vragen. Die vragen waren me een worst, maar ik wilde zo overkomen. Ik werd de minst verdachte Mol aller tijden. Dat doet mij als Mol, maar ook als fan, heel goed. Dat zijn woorden van Rik die in mijn binnenzak gaan.’’

“Het meedoen is al bijzonder, maar ik weet niet hoe vaak ik dit nog kan zeggen... Ik bén gewoon de Mol. Dat is zo bizar. Dat je in het vliegtuig zit en al weet dat je het van A tot Z helemaal gaat meemaken. Álles. En niemand die daar iets aan kan doen.’’

Heb je op enig moment gedacht dat je ontmaskerd zou worden?

“Tijdens de opdracht in het doolhof had ik enveloppen omgewisseld. Dat werd even spelen met die mensen en snel een kaartje omwisselen, maar uiteindelijk vonden ze maar twee kaarten. Dan zou je het kunnen herleiden. Als iemand toen goed had opgelet, dan was ik er geweest. Maar dat is zo mooi aan een tunnelvisie: mensen kunnen dat niet geloven en hebben het dus niet door.’’

En tijdens de lasergameopdracht stonden Nathan, Miljuschka, Buddy en Leonie oog in oog met jou.

“Dat ik het tegen elke kandidaat moest opnemen, maakte het heel zwaar. Ik kon naderhand niet eens meer bukken. Dat mocht de rest niet zien. Het werd heel pittig om me groot te houden. Van binnen schreeuwde ik. Op mijn knie zaten een paar schaafwonden, maar niemand vroeg ernaar. Er waren opties zat. Ik heb ter plekke nog overlegd of we er niet iets mee moesten, maar ze zeiden: Dit is te gek, laten we gewoon gaan.’’

Hoe kijk je terug op de opnames in China, het land waar het coronavirus is begonnen?

“Het is verschrikkelijk en we hebben er allemaal mee te maken. Dat juist China het land van herkomst is, dat is achteraf bekeken toch wel gek. Wauw, we waren daar.’’

Welk gevoel overheerst nu?

“Het groepsgevoel. De hele groep zit in mijn hart. Dit verbindt enorm, of je er nu kort in zit of niet. Ik heb een extra plekje gereserveerd voor Nathan, Leonie, Claes. Dat zijn de mensen die belangrijk voor me zijn geweest en die ik veel sprak. Die mensen hebben een luxe suite in mijn hart.’’

De hele groepBeeld AvroTros
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden