PlusAchtergrond

Rists beelden zijn 25 jaar later nog steeds magisch

Precies 25 jaar nadat het deel uitmaakte van de spraakmakende tentoonstelling Wild Walls in het Stedelijk is Pipilotti Rists bedwelmende installatie Grossmut begatte mich te zien in de Vleeshal in Middelburg.

De niet-egale muren van de Vleeshal zorgen voor nóg meer deining; het lijkt alsof de zwemster om de graven­beeld­jes heen moeten zwemmen.Beeld Leo van Kampen

Een vrouwenstem zingt: ‘The world was on fire and no one could save me but you / It’s strange what desire will make foolish people do.’ Steeds wanhopiger klinkt ze, steeds bozer krijst ze het uit: ‘No, I don’t wanna fall in love / No, I don’t wanna fall in love / With you.’ En dan begint ze weer voor van voren af aan.

Precies 25 jaar nadat het deel uitmaakte van de spraakmakende tentoonstelling Wild Walls in het ­Stedelijk Museum is Pipilotti Rists ­installatie Grossmut begatte mich weer te zien. Je moet er vanuit Amsterdam wel een eind voor reizen: het werk maakt deel uit van de serie Near Focus in de Vleeshal in het stadhuis van Middelburg.

Kleurrijk en overrompelend

Met de groepstentoonstelling Wild Walls werd in september 1995 het honderdjarig bestaan van het Stedelijk gevierd. Directeur Rudi Fuchs vroeg de twee jongste conservatoren, Leontine Coelewij en Martijn van Nieuwenhuyzen, een expositie te ­maken met ‘jonge kunst’, ten teken dat het Stedelijk zich wel degelijk ­engageerde met nieuwe ontwikkelingen, in weerwil van hetgeen kwade tongen over zijn beleid beweren.

Coelewij (die nog altijd conservator van het Stedelijk is) en Van Nieuwenhuyzen (die vorig jaar werd benoemd tot directeur van museum De Pont in Tilburg) toonden werk van onder anderen Jane & Louise Wilson, Douglas Gordon en Aernout Mik.

Ook de Zwitserse videokunstenares Pipilotti Rist stond destijds aan het begin van haar carrière. Sterker: ze twijfelde of de beeldende kunst wel de richting was waarin ze in door wilde gaan. Voor haar gevoel lagen er nog zoveel andere werelden open die ontdekt moesten worden.

Later vertelde Rist dat Wild Walls een katalysator is geweest om wél in de kunst door te gaan. In de jaren die volgden reisde ze met haar kleurrijke, overrompelende video-installaties de hele wereld over en had ze solotentoonstellingen in vele belangrijke internationale musea.

Speelgoedcaravan

Grossmut begatte mich was in 1996 het eerste werk dat Rist verkocht aan een kunstinstelling – in een iets andere vorm dan wel, want door Rist op maat gemaakt voor de Vleeshal. In het Stedelijk was het te zien op strakke witte muren en kon het publiek liggen op zachte kussentjes. De muren van de Vleeshal zitten vol nissen met gravenbeelden. Die zaten oorspronkelijk aan de gevel; nadat het stadhuis in mei 1940 aan puin was gebombardeerd, kregen de minst beschadigde beeldjes binnen een veilige plek.

Rists onorthodoxe cover van de Chris Isaak-hit Wicked Game gaat nog altijd door merg en been; ook haar hypnotiserende, associatieve onderwaterbeelden hebben niets van hun magie verloren. De niet-egale muren zorgen voor nóg meer deining; het lijkt alsof de tropische vissen en de zwemster in bikini om de gravenbeelden heen moeten zwemmen, en alsof het gebloemde theekopje, het plastic hart en de speelgoedcaravan in de nissen zullen blijven haken.

Beeld Leo van Kampen

Near Focus: Pipilotti Rist, t/m 6/9 in de Vleeshal in Middelburg.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden