PlusFilmrecensie

Respect: actrice Jennifer Hudson schittert en laat je bijna vergeten dat je niet de echte Aretha Franklin hoort

Jennifer Hudson als Aretha Franklin in Respect. Beeld Quantrell D. Colbert
Jennifer Hudson als Aretha Franklin in Respect.Beeld Quantrell D. Colbert
Peter van Brummelen

Aretha Franklin had vliegangst en heeft daarom maar zelden buiten de Verenigde Staten opgetreden. De enige ­Europese tournee die ze ondernam bracht haar in 1968 ook naar Amsterdam. Een lang verloren gewaande tv-­registratie van haar optreden in het Concertgebouw verscheen in 2010 op dvd. Prachtige beelden bevatte die van een nogal chaotische maar heerlijke soulshow.

De makers van Respect hebben die opnames duidelijk ook gezien, blijkt als ergens halverwege de biopic over Aretha Franklin de actie zich verplaatst naar Amsterdam. Het Concertgebouw is op geen enkele manier te herkennen, maar voor de rest is het optreden van toen zorgvuldig gereconstrueerd, inclusief publiek op en achter het podium. In de scène erna vraagt een journalist in het Nederlands wat de zangeres vindt van het artikel dat onlangs over haar verscheen in Time Magazine.

Dat Nederlands klinkt net zo maf als het brabbeltaaltje dat die Nederlandse ambassademedewerker spreekt in de Netflixserie The Serpent. Is het nou echt zo moeilijk iemand te vinden die normaal Nederlands spreekt? Bij Respect leverde de zoektocht naar een hoofdrolspeler gelukkig wel een bevredigend resultaat op. Jennifer Hudson, die eerder indruk maakte in de op het verhaal van meidengroep The Supremes gebaseerde film Dreamgirls, zet een perfecte Aretha Franklin neer.

Hudson schittert niet alleen als actrice, maar vooral ook als zangeres. Zo overtuigend is ze in haar uitvoering van klassiekers als I Say a Little Prayer en Respect (het nummer waar de film zijn titel aan ontleent) dat je als kijker makkelijk zou vergeten dat je niet de echte Aretha hoort. Die echte Aretha zong als kind al zo goed. “Een kind van tien met de stem van een vrouw van dertig,” zegt iemand in de film. En ook voor de rol van de jonge Aretha is een perfecte vertolker gevonden: de twaalfjarige Skye Dakota Turner ontroert (als actrice) én imponeert (als zangeres).

Dit soort zich in de jaren zestig en zeventig afspelende films zijn de kostuumfilms van onze tijd. Maar in Respect, het regiedebuut van de Zuid-Afrikaanse Liesl Tommy, zijn niet alleen de kleren fijn om naar te kijken (de liefhebber herkent outfits van de hoezen van elpees van Aretha Franklin), mooi zijn ook de huizen, interieurs en auto’s.

Het grote probleem van een biopic – hoe vat je een heel leven samen in één film? – wordt in Respect deels omzeild door het verhaal te laten ophouden in 1972, het moment dat Aretha Franklin na een moeilijke periode terugkomt met het succesvolle gospelalbum Amazing Grace. Evengoed is het flink proppen om alles er in te krijgen: een meer dan dominante vader, die er als dominee ook nog eens een wel heel dubbele moraal op nahoudt, een moeder die vroeg overlijdt, seksueel misbruik op jonge leeftijd, racisme, een lul van een echtgenoot/manager, de dood van huisvriend Martin Luther King...

Licht overvoerd na zoveel emotie en drama hang je bij de aftiteling onderuit in de bioscoopstoel. Het loont overigens de moeite de aftiteling uit te zitten, want daarin verschijnt de echte Queen of Soul om op hoge leeftijd, maar loepzuiver en in een bontjas Natural Woman te zingen. In de zaal kijken de Obama’tjes goedkeurend toe.

Respect

Regie Liesl Tommy
Met Jennifer Hudson, Forest Whitaker, Marlon Wayans
Te zien in Arena, Cinecenter, City, Filmhallen, De Munt, Pathé Noord, Soho House, Tuschinski

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden