Rentree van El Pino en Volunteers

El Pino & The Volunteers zijn van kleur verschoten. De Americana van hun debuutalbum Molten City maakt plaats voor een steviger en breder gitaarpopgeluid.

Een mintgroene kameleon siert de cover van het nieuwe album. The long-lost art of becoming invisible gaat over jezelf klein maken, onzichtbaar zijn en opnieuw beginnen. ''Zo'n dier verandert van kleur aan de hand van zijn gemoedstoestand,'' zegt zanger/gitarist David Pino. Met The Volunteers toerde hij in 2006/2007 met succes door het land en schopte het tot festivals als Oerol en Lowlands. Maar na anderhalf jaar spelen klapte zijn groep zo'n beetje uit elkaar. Ze begonnen ooit als groepje vrienden die naast hun andere bands het voor de lol erbij deden. ''Dat spontane gevoel was weg.'' De vrijwilligers namen een time-out. ''Dat heeft ons denk ik wel gered.'' Stil zaten ze niet. Ze schreven drie platen in drie jaar, maar slechts eentje werd opgenomen.

Multi-instrumentalist Harm Gos­link Kuiper verliet de band om zich op zijn eigen projecten te concentreren. Zanger/gitarist Mark van der Waarde kreeg meer ruimte als songschrijver, en toetsenist Job Roggeveen werd ingelijfd. In het najaar van 2008 stond de groep weer op de rails. ''Het vorige album kwam helemaal uit mijn koker. Nu zijn heel veel nummers een gezamenlijke inspanning.''

Er is niet gesmeten met gitaren in de oefenruimte, ze zijn meer van de psychologsche oorlogsvoering. Lange stiltes en zure blikken. ''Het kost gewoon heel veel tijd voordat je elkaar hebt overtuigd van je ideeën, en soms gaat het er hard aan toe. Maar volgens mij hebben we het nu wel weer door.''

De gevechten achter de schermen leverden een prachtige, doorleefde plaat op. Van de gedragen spanning van openingsnummer Wake up - dat aan de Amerikaanse groep Wilco doet denken - via kampvuurmeezinger Dust & doubts tot de poppy single There's no cure for stupidity.

Met het album in kannen en kruiken volgde afgelopen zomer nog een moeilijke beslissing. Drummer Wouter de Waart moest zijn drumkruk vrij maken voor Jeroen Kleijn (ex-­Johan). ''Drums hebben een heel belangrijke rol gekregen in het nieuwe geluid. Het moest puntiger en brutaler, en Wout is gewoon een heel ander soort drummer. Daar maakten we ons al langer zorgen over. Maar dat betekent wel dat een jarenlange vriendschap eraan gaat.''

De beslissing had eigenlijk al genomen moeten worden voordat ze de plaat gingen opnemen. Toch probeert Pino het ook zakelijk te bekijken. ''Je bent serieus met je muziek bezig en hebt iets voor ogen. Als iets de rem daarop zet, dan overstijgt dat misschien wel de vriendschap.''

Ook in zijn persoonlijke leven is een hoop veranderd de laatste paar jaar. De Rotterdammer verhuisde twee jaar geleden naar Amsterdam, naar het koetshuisje in de tuin van zijn tante aan de Herengracht. De andere bandleden bleven achter in de havenstad. ''Voorheen werkten we samen, we woonden samen, we gingen samen op vakantie. Dat moest een keer veranderen.''

In Amsterdam kon hij opnieuw beginnen. ''Rotterdam is zo klein, je komt er zo vaak dezelfde mensen tegen.'' Lachend: ''Hoewel het hier ook alweer moeilijk begint te worden.'' Spijt van zijn vertrek heeft hij niet. ''De Rotterdamse hardheid heeft me een hoop inspiratie opgeleverd, maar ik was er wel klaar mee. In Rotterdam-West gebeurde iedere week wel iets, daar raak je aan gewend. Je leeft een beetje met oogkleppen op. Amsterdam heeft een ontspannen sfeer. Het is lekker om een omgeving te hebben die een soort warmte uitstraalt.''

Hij kwam naar Amsterdam omdat hij er verliefd werd. ''Dat ging over en nu zit ik er.'' Die liefde was Janne Schra, zangeres van Room Eleven. Ze zingt mee op Not jealous, een liedje dat ze samen schreven. ''We zaten samen ziek thuis en keken Pinkpop op tv - beetje balen dat we er zelf niet stonden. Dan maar een liedje schrijven.''

Over dat ze echt geen groot podium nodig hebben om mooie muziek te maken. ''Het gaat puur om de muzikaliteit en niet om het succes, dat is bijzaak. Ik ben ook ontwerper. Als ik m'n ziel verkoop dan is het wel daarmee, niet met mijn liedjes.'' (SANDER KERKHOF)

El Pino & The Volunteers spelen vanavond in Paradiso. The long-lost art of becoming invisible; Excelsior/V2.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden