Plus

Remy van Kesteren 'verrader' in de klassieke wereld

Op Shadows, zijn tweede album op Deutsche Grammophon, presenteert Remy van Kesteren zich als zanger en tekstschrijver. Dat doet hij overtuigend.

Remy van Kesteren: 'Alles wat ik heb opgebouwd, heb ik in Shadows meegenomen.'Beeld Anouk van Kalmthout

Shadows is het tweede album op Deutsche Grammophon van Remy van Kesteren. Op de hoes is zijn achternaam er trouwens afgevallen. Hij heet nu Remy - met een spatie en een punt. Er is wel meer veranderd. Op Shadows presenteert hij zich als zanger en tekstschrijver. En dat doet hij overtuigend.

Het titelstuk, met fraaie koortjes van co-producer Fin Greenall, bekend van de indiepopgroep Fink, is prachtig. Op de navolgende negen instrumentale stukken speelt hij harp, maar niet meer zoals vroeger, toen hij stukken van veelal dode componisten uitvoerde. Op Shadows is de muziek helemaal van hemzelf.

Sound
De plaat roept twee dwingende vragen op. Is dit nog wel klassieke muziek? En doet dat er iets toe? "Bij mijn vorige plaat had ik radicaler nee gezegd, omdat ik toen echt iets anders wilde," zegt Van Kesteren, zoekend formulerend.

"Maar inmiddels zie ik het organischer. Het is óók klassieke muziek. Alles wat ik heb opgebouwd, heb ik erin meegenomen. Het grote verschil is dat ik nu voor het eerst heel bewust ben bezig geweest met wat mijn sound moet zijn. Sound is een woord dat popmuzikanten heel veel gebruiken, maar mij zei het nooit zoveel.

Alles wat ik heb opgebouwd, heb ik erin meegenomen. Het grote verschil is dat ik nu voor het eerst heel bewust ben bezig geweest met wat mijn sound moet zijn. Sound is een woord dat popmuzikanten heel veel gebruiken, maar mij zei het nooit zoveel. Ik was toch al mijn hele leven bezig met klank?

Met die harp zo mooi mogelijk te laten klinken? Maar daar gaat het dus niet om. Sound is iets anders. Een sound is iets wat je direct herkent en je raakt, ongeacht of iemand een goede techniek heeft. Speeltechniek is sowieso een hang-up uit de klassieke muziek. In de pop is dat amper belangrijk.

Denk aan Bob Dylan, die objectief gezien technisch gemankeerd zingt en gitaar speelt, maar hij raakt je desondanks diep. Dat soort rauwheid bestaat in de klassieke muziek domweg niet. En daar ging ik naar op zoek. Ik ben zelf ook gaan zingen, synth gaan spelen, dingen waarvan ik vond dat ik het eigenlijk niet kon."

Alle opties overwegen
Shadows is een zoektocht naar zijn sound, zijn eigen richting. Hij wilde het vizier helemaal opengooien en alle opties overwegen. "Als dat tot een modern-klassiek album had geleid - prima. Of zelfs een reggae-album. Als klassieke musicus stel je je die vraag helemaal niet, ook al omdat je meestal muziek van anderen speelt. Dat wilde ik nu allemaal niet. Maar ik wilde ook niet verzanden in het neo-klassieke moeras.

Ik wilde muziek die echt uit mezelf komt en ik wilde af van alle last uit het verleden die ik op mijn schouders meetorste. Ik heb zelfs negen maanden geen harp gespeeld, om te ondervinden wat er dan zou gebeuren."

Het gevolg was aanvankelijk totale wanhoop. "De dip was in het begin heel, heel diep. De harp was vanaf mijn vijfde m'n instrument. Alle grote gebeurtenissen uit mijn leven zijn gekoppeld aan die harp. En door dat instrument kon ik naar een andere wereld komen; een vorm van meditatie. Misschien zelfs een vorm van escapisme. Toen dat wegviel, na 23 jaar, was dat een schok."

Intense achtbaan
Hij wilde loskomen van al zijn oude ideeën. Daarom wilde hij ook werken met producers die hij bewonderde, uit alle denkbare hoeken, van underground tot jazz en klassiek. Een van hen zette hem voor het blok toen hij naar zijn studio kwam, zonder harp. "Hij zei, 'nou, ga dan maar achter de synthesizer zitten'. Ik stierf duizend doden. Maar aan het einde van de dag hadden we iets gemaakt dat ik heel tof vond. Iets heel anders dan anders. Er zat overduidelijk iets van mezelf in. Iets melancholieks. Dat was het begin."

De uiteindelijke keuze voor Fin Greenall als producer was een zeer bewuste. "Het was te gek, maar ook een intense achtbaan. Zijn kracht is zijn enorme focus. Als ik met klassieke blazers in de weer was, lag hij op de bank te wachten, maar op een ander moment veerde hij op, rende de studio in en nam binnen tien minuten een tienstemmig koor op. Alles in één take. Ik ben heel blij met het album."

Die zekerheid heeft hij nu, maar verder voelt hij zich overal een toerist. "In de pop, de jazz, maar ook de klassieke muziek. Ik ben nergens meer helemaal thuis. De uitdaging wordt mensen te vinden die dat gevoel herkennen."

Niche
De muziek op Shadows is veelal tonale muziek, heeft vaak een beat en een ambient-karakter. Ze klinkt eigen, maar niet nieuw. "In de modern-klassieke muziek gaat het heel erg over originaliteit. Voor mij voelt dat onecht. Dat is niet wat ik zoek. Wat ik aantrekkelijk vind aan mensen als Fink, is dat ze in het geheel niet worden gehinderd door muziekhistorische of muziektechnische bagage. Ze varen op intuïtie, zelfs als daar soms een cliché uit voortkomt. Maar daar zitten ze niet mee. Zo probeer ik er ook naar te kijken."

Als klassiek harpist speelde hij in grote zalen. Nu zijn het vooralsnog kleine clubs. "Het leven is er niet gemakkelijker op geworden. Spelen in grote zalen met fantastische orkesten klinkt natuurlijk geweldig, maar als je zelf het gevoel hebt dat de muziek niet bij je past, word je daar diep ongelukkig van. Nu klopt die muziek wel. Het gevolg is dat sommigen in de klassieke wereld me een verrader noemen. Echt! Maar het boeit me niet meer. Ik vind het helemaal oké als ik in een niche opereer. De wereld is groot genoeg. "

Shadows van Remy. (Universal) ligt nu in de winkels.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden