Plus Interview

Regisseur Tim Mielants maakte een film over een nudistencamping

In De Patrick krijgt een klusjesman de leiding over een naturistencamping.

Na successeries als Peaky Blinders en Legion maakt de Vlaamse regisseur Tim Mielants met De Patrick een speelfilm­debuut over existentiële vragen op een nudistencamping.

Hoe kwam u op de nudistencamping als setting?

“In 1986 was ik met mijn ouders op een nudistencamping, ergens verstopt in de bossen van de Pyreneeën. Al sinds de filmacademie wilde ik dat vertalen naar het filmdoek, en dan specifiek de mysterieuze sfeer die ik daar als 6-­jarig kind gezien heb. Ik denk dat iedereen dat kent uit zijn jeugd: je ziet net iets anders dan wat er echt is, iets een beetje magisch. Het uitgangspunt van de film is die dialoog, van mij als bijna 40 jaar oude man met mijzelf als 6-jarige.”

Dat iedereen naakt rondloopt, lijkt op voorhand het ­opvallendste aan De Patrick, maar tijdens het kijken ben je er al snel volledig aan gewend.

“Daar hoopte ik op. Ik denk dat het doordat wij het zelf niet belangrijk vinden ook niet belangrijk wordt. Ik heb de film altijd gezien als een kostuumdrama. Bij zo’n film zijn de kostuums de eerste tien minuten heel indrukwekkend, maar daarna verdwijnt dat gevoel, omdat je mee bent in het verhaal. Ik heb het naakt nergens opgezocht en ben er ook niet voor gevlucht – het heeft iets naturels. Het is ook naakt in een niet-seksuele context, waardoor je er anders naar kijkt.”

Tim Mielants: ‘Ik gaf de acteurs aanwijzingen om te spelen alsof het een Holocaustdrama was.’ Beeld Charlie De Keersmaecker-Savage Film

Waarom duurde het zo lang om de film te maken?

“Deels kwam dat natuurlijk door al die internationale uitdagingen waarop ik geen nee kon zeggen. Ook wilde ik dat mijn eerste film een heel persoonlijke film werd. Er waren veel thema’s die ik wilde onderzoeken: rouw, ambitie, een zoektocht naar identiteit. Grote, existentiële levensvragen, waar ik in de film juist luchtig over wilde doen. Het duurde lang om dat evenwicht te vinden.”

Op dat slappe koord tussen zwaarte en luchtigheid ­balanceert de hele film; banale humor wordt getoond in grootse, mythische beelden.

“Dat contrast wilde ik altijd wel tonen: het universum kijkt toe op het nietszeggende van de mens, haha. Ik gaf de acteurs ook de regieaanwijzing dat ze moesten spelen alsof het een Holocaustdrama was, maar dan staan ze wel in hun blootje. Ga er vol voor, zei ik ze, en speel alles heel serieus. Probeer niet te denken dat je grappig bent.”

Dat geldt het sterkst voor Kevin Janssens, die ­onherkenbaar is in de titelrol. Wat fascineerde je zo aan dit personage?

“Patrick is voor mij een held, omdat hij geen slaaf is van de ratrace. Ambitie is een sterk thema in de film. Ik heb zelf redelijk hard geleden onder mensen die mijn dromen voor mij aan het dromen waren, of zeiden dat ik enkel ­gelukkig kon worden met een goede carrière. Patrick is niet zo, die is gewoon blij met wat er is en droomt wat hij wil dromen, niet wat anderen hem opleggen te dromen.”

Lees ook het oordeel van onze recensent: ‘De Patrick is prachtig subtiel.’

Wekelijks een overzicht van de nieuwste hotspots, uitgaanstips, films en restaurants in je mailbox? Schrijf je dan nu in voor de PS-nieuwsbrief (Stadsgids) van Het Parool.

Ook leuk: volg @hetparool op Instagram.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden