Plus Interview

Regisseur Peter Strickland: ‘Het gaat niet om het verhaaltje’

De Engelsman Peter Strickland (46) woont en werkt in Boedapest. Hij is bekend om zijn bizarre genrefilms met een Oost-Europese signatuur. Voor In Fabric keerde hij terug naar het land waarin hij opgroeide. 

Beeld Curzon Artificial Eye / A24

Waarom gaat uw eerste Engelse film over een behekst warenhuis?

“Ik wilde voor de verandering een Britse film maken en dacht meteen aan de high street (de winkelstraat) en aan de spookverhalen van M.R. James. Ik wilde het boven­natuurlijke eens losweken van de mistige stranden en ­desolate landschappen en het in een alledaagse omgeving plaatsen. Het idee voert terug naar mijn kinderjaren, toen mijn moeder me meesleepte naar warenhuizen waarin ik me stierlijk verveelde, zoals alle kinderen. De etalagepoppen intrigeerden me en de buizenpost waarmee het contant geld werd verstuurd. Dat zijn specifiek Britse herinneringen.”

Heeft u ervaring in de verkoopsector?

“Jazeker, ik heb meer dan veertig baantjes gehad voor ik me op het filmen toelegde. Hoofdzakelijk in kantoren, maar als uitzendkracht heb ik ook achter toonbanken en kassa’s gestaan. Dat is een performance: je spreekt en ­gedraagt je op een bepaalde manier die de verkoop moet bevorderen. Daar word je voor getraind. Je krijgt een bedrijfsfilosofie en jargon mee.”

“Het is in mijn films ­belangrijk dat er altijd nog een verband is met het echte leven. Ik rek de geloofwaardigheid graag zo ver mogelijk op, maar daar zit een grens aan.”

Uw verkoopsters zijn heksen die zich met seksuele rituelen inlaten en bezweringen als verkooptechniek gebruiken. Dat is behoorlijk sinister.

“Dat kan ik niet ontkennen, maar het kan ook aangenaam zijn om betoverd te worden. De seksuele rituelen raken aan de essentie van kleding en de rol die verlangens bij onze kledingkeuze spelen. Kleding gaat over het zelfbeeld, onze verhouding met het lichamelijke en de wens om begeerlijk te zijn. Dan is het voor mij een kleine stap naar een menstruerende etalagepop of ejaculaat dat op een jurk terechtkomt. Dat laatste is helaas maar half in de film verwerkt, we hadden geen tijd meer om het af te ­maken.”

Genrefilmkenners kunnen naar In Fabric kijken en invloeden van Dario Argento en Sergio Martino benoemen. Past uw werk in een stroming waarin alles naar culturele antecedenten herleid kan worden?

“Ik heb me daar met Berberian Sound Studio en The Duke of Burgundy absoluut bij aangesloten. Dat betekent dat ­cinefielen bij voorbaat klaarzitten om de specifieke ­invloeden in mijn werk te benoemen. Dat werkte bij die twee films in mijn voordeel, maar ik heb geprobeerd me daar met In Fabric juist van los te maken en me op het echte leven en mijn jeugdherinneringen te richten. ­Argento en Martino hebben geweldige dingen gedaan, maar met het Italiaanse giallo-genre heeft deze film niets te maken.”

“Als ik een inspiratiebron moet noemen dan is het beeldhouwwerk van Kienholz belangrijker geweest. De ironie is dat ik dacht origineel te zijn met een film over een noodlotsjurk en dat ik later te horen kreeg dat er al een Duitse film over gemaakt is, dat er een Amerikaanse thriller bestaat en dat er ook een Nederlandse film over een jurk is (De Jurk van Alex van Warmerdam, red.). Het wordt steeds moeilijker om origineel te zijn, want alles is al eens ooit ergens gedaan.”

In Fabric; een rode jurk als commentaar op schoonheidsidealen en consumentisme. Beeld Curzon Artificial Eye / A24

Uw films draaien in essentie toch niet om een thema of om de verhouding tot het werk van anderen?

“Zeker niet, mijn films draaien om personages en sfeer. Dat is de essentie. Plot interesseert me niet. Niet als scenarioschrijver, niet als filmmaker en ook niet als kijker. Het gaat niet om het verhaaltje, het gaat erom dat je iets van jezelf herkent in de personages.”

Regisseur Peter Strickland: ‘Het wordt steeds moeilijker om origineel te zijn.’ Beeld Getty Images

Lees ook het oordeel van onze recensent: ‘In Fabric meandert tussen horror en maatschappijkritiek’.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden