PlusInterview

Regisseur Paula van der Oest over Love in a Bottle: ‘In zo’n Facetimerelatie weet je nooit wat echt is’

Miles woont in Londen, Lucky in Amsterdam, en dan is er als extra handicap ook nog een lockdown. Love in a Bottle van regisseur Paula van der Oest laat zien hoe hun prille relatie zich ontwikkelt via beeldschermen.

Lucky (Hannah Hoekstra) communiceert met geliefde Miles (James Krishna Floyd) in Love in a Bottle. Beeld
Lucky (Hannah Hoekstra) communiceert met geliefde Miles (James Krishna Floyd) in Love in a Bottle.

Ze ontmoetten elkaar op het vliegveld van Milaan. Of nu ja, ontmoetten – een vluchtige botsing, in het voorbijgaan, zoals dat gaat in romantische films. Heel even raken de rolkoffertjes van Lucky en Miles verstrengeld, voordat zij op het vliegtuig naar Amsterdam stapt en hij op dat naar Londen. Paula van der Oests Love in a Bottle vat de meet-cute in een simpele animatie.

De volgende wet van de romantische film is dat er dan een obstakel moet zijn dat hun liefde in de weg staat. In Love in a Bottle is dat een obstakel waarmee ­inmiddels de hele wereld intiem bekend is: de covidlockdown. Lucky zit vast in haar Amsterdamse appartement, Miles komt zijn appartement in een groene buitenwijk van Londen niet uit. Elkaar opzoeken zit er voorlopig niet in, maar tijd om elkaar te spreken hebben de twee des te meer.

Voor Van der Oest is de lockdown echter vooral de achtergrond van de film, niet het onderwerp an sich. “Het is gewoon een liefdesverhaal: boy meets girl, de eerste ­momenten, de eerste ontdekkingen en ook de eerste ­teleurstellingen. Het feit dat ze niet bij elkaar zijn, hangt altijd in de lucht. Maar uiteindelijk is de spanning toch dat wat je jezelf altijd afvraagt bij een liefdesverhaal: zijn ze voor elkaar bestemd?”

Zo toont het luchtige Love in a Bottle de vroege stadia van een relatie die zich geheel via beeldschermen afspeelt. De film moet deze zomer in de bioscoop te zien zijn, maar gaat nu al digitaal in voorpremière via Kijk Ons, een initiatief dat meerdere keren per jaar ‘nieuwe, kleurrijke, eigenzinnige en dappere films van eigen bodem’ onder de aandacht brengt.

Anders voordoen

Het idee voor Love in a Bottle ontstond al snel nadat ­Nederland vorig jaar voor het eerst in lockdown was ­gegaan, vertelt Van der Oest. “Iedereen was nog helemaal in shock over de nieuwe situatie, en écht nog thuis. Het leek even alsof we allemaal op onze eigen eilandjes terecht waren gekomen.”

Hoe zou het zijn om vanaf dat eilandje iemand zeer ­intiem te leren kennen? Dat werd de kern van Love in a Bottle. “Wat zo’n Facetimerelatie anders maakt dan een gewone relatie, en ook een beetje spannend, is dat je nooit zeker weet wat echt is,” zegt Van der Oest. “Wat je in ­iemand ziet kan allemaal projectie zijn, of iemand kan zich heel anders voordoen. Dat is natuurlijk in elke relatie zo; je weet nooit precies wie de ander is. Maar als je zo van elkaar gescheiden blijft, is die onzekerheid nog groter.”

Al tijdens het schrijven betrok Van der Oest acteurs Hannah Hoekstra (Lucky) en James Krishna Floyd (Miles) bij de ontwikkeling. “Ik heb regelmatig met ze geskypet, om scènes te lezen, en dan kwamen zij met ideeën. Zo kwam er veel real life-emotie en real life-ervaring in het script. Bijvoorbeeld dat tekenen van Lucky. Als we ­afspraken, zat Hannah altijd te tekenen; heel interessante, expressieve, persoonlijke tekeningen. Dat was hartstikke mooi voor het personage.”

Ook de achtergronden van de personages kwamen soms voort uit de beperkingen waarmee zij werden geconfronteerd. Van der Oest: “We vroegen ons af: wat mis je nou als je een liefdesrelatie hebt op afstand? Natuurlijk, je kunt elkaar niet aanraken, dat is het grootste ding misschien. Maar je kunt elkaar ook niet ruiken. Daarom heeft Lucky een beroep gekregen waar geur echt superbelangrijk is.”

Duizelingwekkend

De crew van de film bestond voor een flink deel uit studenten van de diverse filmopleidingen, die tijdens de lockdown niet of slechts beperkt onderwijs konden volgen. “Het is een soort hit-and-runproductie geworden,” zegt Van der Oest lachend. “Op twee locaties simultaan ­gedraaid, met een groep studenten, twee acteurs en wat mensen van mijn vaste crew.”

In eerste instantie was het de bedoeling om de film echt in Amsterdam en Londen te draaien, op de plekken waar de personages zich bevinden. Maar Van der Oest wilde ook dat de acteurs echt tegelijk zouden worden gefilmd. Die twee bleken niet verenigbaar. “Je ziet het er misschien niet aan af, maar technisch bleek het heel ingewikkeld,” vertelt Van der Oest. “We konden ze niet gewoon laten filmen met hun telefoons, want die beeldkwaliteit is absoluut ongeschikt voor een film – zeker voor de bioscoop.”

Uiteindelijk werd de film gedraaid in twee Amsterdamse appartementen binnen een straal van een paar honderd meter. De acteurs doken achter een speciaal ontwikkelde opstelling, met een kleine GoPro-camera – handzaam maar met goede beeldkwaliteit – waar dan weer een telefoon aan was bevestigd waarop ze hun tegenspeler zagen. “Een heel gedoe,” zegt Van der Oest. Maar het was de moeite waard. “Ze reageren dus écht op elkaar.”

Van der Oest zelf wisselde af tussen de twee locaties: de ene dag bij Hoekstra, de andere bij Floyd, terwijl haar vaste cameraman Guido van Gennep dan steeds op de andere locatie was. “We hadden wel portofoons maar die deden het niet altijd even best, dus ik regisseerde ook voornamelijk via Skype of Facetime,” vertelt ze. “Ik moet wel zeggen dat ik dan ’s nachts soms lag te tollen in bed van het permanent op allemaal schermen bezig zijn. Het was een duizelingwekkend gedoe, maar ook heel leuk.”

De kijker moest al die schermen die tussen Lucky en Miles in hangen juist langzaam maar zeker gaan vergeten, zegt de regisseur. “We gebruiken veel splitscreen, met staande telefoonbeelden, maar dat verschuift ook naar een meer traditioneel, liggend kader. Dan vergeet je, als het goed is, even de beperkingen, de telefoon, het feit dat ze op twee locaties zijn. Daar is goed over nagedacht, het is niet willekeurig – welke vorm we op welk moment kiezen heeft direct te maken met hoe dicht zij bij elkaar hebben weten te komen.”

Paula van der Oest: ‘Ik regisseerde ook voornamelijk via Skype of Facetime.’ Beeld Janey van Ierland
Paula van der Oest: ‘Ik regisseerde ook voornamelijk via Skype of Facetime.’Beeld Janey van Ierland

Voorpremière

Love in a Bottle gaat komende vrijdag in voorpremière in een eenmalige vertoning georganiseerd door Kijk Ons. Dat initiatief is een samenwerkingsverband tussen het Nederlands Film Theateroverleg (NFO), Filmfonds, Eye Filmmuseum, Nederlands Filmfestival, de Filmkrant en de Nederlandse filmtheaters. Aan de voorpremière nemen 28 filmhuizen door heel Nederland deel via hun ‘digitale filmzaal’ op streamingdienst Picl.

Kijk Ons zet een aantal keer per jaar artistieke Nederlandse films in de spotlights. Het doel is om films die het vaak goed doen op internationale festivals, maar in de Nederlandse bioscopen weinig ruimte krijgen, meer aandacht te geven. ­Tijdens eerdere edities (deels onder een andere titel: de Nederlandse Filmnacht) werden onder meer Dirty God van Sacha Polak, Niemand in de stad van Michiel van Erp, Halina Reijns Instinct en Paradise Drifters van Mees Peijnenburg in het zonnetje gezet.

Love in a Bottle is te zien op Picl en vanaf 17 juni in de bioscoop.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden