PlusInterview

Regisseur Pablo Larraín over de hypnotische atmosfeer van Ema

Wat doe je als je adoptiekind iets verschrikkelijks doet? In Ema van Pablo Larraín (43), de Chileense regisseur van onder andere Jackie, geeft danseres Ema haar geadopteerde kind terug aan het adoptiebureau, maar ze krijgt al snel spijt.

De atmosfeer, niet het verhaal, is leidend in Ema. Hoe creëer je zo’n hypnotische atmosfeer?

“Film heeft narratief nodig, maar het soort cinema dat ik het meest bewonder, creëert een bepaalde toon en een bepaald gevoel door het gebruik van onder andere kleur, muziek, beweging en tempo. Terwijl ik deze film schreef, liet ik me vooral leiden door de muziek. De soundtrack bepaalde het ritme en de toon van de film.”

Ema heeft iets weg van een thriller, maar ook van muziekvideo’s. In beide genres is de camera onzichtbaar, terwijl beweging ook het hart van de film is: de beweging van de camera vormt de innerlijke energie van de film. Dus is degene die constant beweegt het hoofdpersonage, Ema. We volgen haar en creëren een wereld om haar heen, vanuit haar perspectief.”

Kunt u iets vertellen over het terugkerende element van vuur in de film?

“In Valparaíso (de Chileense stad waar de film zich afspeelt, red.) zijn alle muren beklad met graffiti. ­Wanneer mensen muren bespuiten, maken ze niet alleen kunst, maar ook een politiek testament. Vuur gaat hierin nog verder: het staat symbool voor het verlangen om ergens je stempel op te drukken, iets achter te laten. Vuur is daarmee een politiek statement. Want als je iets wilt veranderen, moet je het eerst afbranden. Tegelijkertijd staat vuur voor een diep verlangen. Denk aan de zon: we willen er dichtbij zijn, maar als we te dichtbij komen, branden we onszelf.”

Heeft zo’n verlangen dat pijn doet iets te maken met de relatie tussen moeder en zoon?

“Nee, dat niet. Het gaat om haar relatie met de wereld.”

We zien dat Ema tot veel in staat is om haar zoon terug te krijgen; tegelijkertijd heeft hij iets vreselijks gedaan.

“Ze heeft een fout gemaakt en in het proces van het rechtzetten van deze fout wordt ze een vrouw. Ze bepaalt zelf wat ze doet; sommige mensen zullen haar daarvoor respecteren, sommige zullen het niet begrijpen. Ik laat de morele beslissing over aan het publiek.”

Waarom hebt u besloten bepaalde dingen niet te laten zien? De film begint nadat Ema haar zoon terug heeft gegeven; wat daartoe leidde zien we nooit.

“Wat ik probeerde te doen met mijn film is een getuigenis delen van wat we zien in haar generatie. Het is een verhaal over een vrouw die vastberaden is haar lot te veranderen. Ze laat dat aan niemand anders over.”

“Ik denk dat elke film een missie heeft en die missie verschilt van project tot project. Deze film probeert een wereld te laten zien die in een permanente morele crisis verkeert. Een wereld waarin alles kan veranderen, afhankelijk van het perspectief dat je inneemt. Dat is wat kunst doet, met crises werken om problemen op te roepen. Ema is problematisch en roept niet bij iedereen liefde op. Ik heb mensen ontmoet die Ema verschrikkelijk vinden, maar ook mensen die meteen een band voelden met de film. Dat vind ik fascinerend, want het laat zien hoe verschillend we allemaal zijn.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden