Regisseur Benjamín Naishtat.

Plus Interview

Regisseur Naishtat: ‘Mijn familie moest uit Argentinië vluchten’

Regisseur Benjamín Naishtat. Beeld WireImage/GP Images

De jonge Argentijnse regisseur Benjamín Naishtat (33) plaatst zijn absurdistische thriller Rojo in de chaotische aanloop naar de Vuile Oorlog in de jaren zeventig en tachtig. De film toont hoe de onverschilligheid van de middenklasse gelijkstaat aan medeplichtigheid.

De film speelt ruim tien jaar voordat u werd geboren; wat was uw relatie met die periode?

“Mijn eigen familie lag onder vuur van paramilitaire groeperingen en moest het land uit vluchten. Mijn oma was advocaat voor de vakbonden, die doelwitten waren voor de staatsterreur. Pas na tien jaar konden sommigen terug, en veel van mijn familie woont nog steeds in Frankrijk. De film opent met beelden van een leegstaand huis dat wordt geplunderd door de buren. In het interieur staan wat boeken en fotolijstjes van mijn ­eigen familie – de laatst bewaarde dingen uit die tijd. Dus hoewel ik het niet zelf heb meegemaakt, heb ik er een sterke band mee.”

Waarom wilde u een film maken die niet over de daders of slachtoffers van het regime gaat, maar vooral over de toeschouwers van dat drama?

“Ook door niets te doen kun je ergens schuldig aan zijn. In Rojo zie je mensen vooral handelen door dingen niet te doen, door nalatigheid. Er is in Argentinië op dit ­moment weer veel discussie over die vraag, in hoeverre de bredere maatschappij schuld droeg voor wat er destijds gebeurde. En dat is ook nu weer relevant. De film heeft een urgentie die ik niet had kunnen voorspellen toen ik begon met schrijven. Toen leefden we in een ­andere wereld, waarin we ons niet konden voorstellen dat er op vele plekken in de wereld fascistische regimes aan de macht zouden komen.”

Visueel verwijst de film naar de cinema van de jaren zeventig, vooral de Amerikaanse.

“Tijdens de research doken we diep in de Argentijnse popcultuur van die jaren, en die Amerikaanse films zijn daar een groot onderdeel van. Veel Amerikaanse thrillers uit de jaren zeventig hebben de tand des tijds doorstaan, juist omdat ze politiek en entertainment mengen. Ze maken sterke statements over politiek en sociaal beladen onderwerpen, zonder daarbij uit het oog te verliezen dat het publiek ook vermaakt moet worden. Dat was ook wat wij voor ogen hadden. Ik wilde niet preken voor eigen parochie, maar een film maken voor een breed publiek. Het was fantastisch om met mijn cameraman de stijl van die films te recreëren, met filters en lenzen en zooms die je nu zelden meer ziet.”

Hoewel de film vooral draait om een succesvolle advocaat, neemt u ook de tijd om in de wereld van zijn dochter en haar vrienden te duiken.

“Ik wilde dat de film een soort fabel zou worden over meerdere generaties. Om te laten zien hoe de jeugd ­reageert op de angstcultuur die hun ouders creëren. Voor hen is dat het enige leven dat ze kennen. Ik wilde benadrukken dat het niet alleen de volwassen wereld aantast; de hele maatschappij is onderdeel van die ­atmosfeer van angst en onderdrukking.”

Rojo is te zien in Eye, Het Ketelhuis, Rialto

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden