PlusInterview

Regisseur Kitty Green: ‘Het probleem is groter dan Harvey Weinstein’

Na twee documentaires maakt de Australische Kitty Green (36) overtuigend haar fictiedebuut met The Assistant, over hoe een jonge vrouw op kantoor moet opboksen tegen een eindeloze stroom misogynie.

The Assistent Beeld -
The AssistentBeeld -

De baas van de titelfiguur, die zijn macht op vele manieren misbruikt en doet denken aan Harvey Weinstein, wordt nergens in de film bij naam genoemd, en komt zelfs niet echt in beeld. Waarom niet?

“Het is geen film over een slechte man – die zijn er nu wel genoeg, volgens mij. Ik wilde een film maken over seksediscriminatie op de werkvloer, over seksuele intimidatie, over micro-agressies – het soort alledaagse gedrag dat we meestal negeren, maar dat een enorme impact heeft op de carrières van jonge vrouwen. Tijdens de research sprak ik met vrouwen uit diverse sectoren. De verhalen, de patronen van onderdrukking, waren eigenlijk overal hetzelfde. Dus de film gaat niet over die ene man – als je denkt dat Weinstein het probleem is, dan kun je denken dat het probleem nu is opgelost. Maar het is veel groter.”

Waarom koos u ervoor een fictiefilm te maken?

“Ik wilde kunnen inzoomen. In een documentaire had ik nooit zo de nadruk kunnen leggen op al die piepkleine gebaartjes en gezichtsuitdrukkingen. De verhalen in de media draaien allemaal om wat er achter dichte ­deuren gebeurt: wat spoken die kerels daar uit, wat maken hun slachtoffers door? Ik wilde laten zien wat er aan de andere kant van die deur gebeurt. Want het gaat niet alleen over misbruik, maar ook over het moment dat zij koffie moet maken in plaats van mee te mogen vergaderen.”

Hoewel de film zich vrijwel geheel op een nogal saai kantoortje afspeelt, is hij tergend spannend.

“Dat was precies de uitdaging – het moest claustrofobisch en gespannen voelen, als uiting van hoe zij zich daar voelt. Dat zit voor een belangrijk deel in de belichting, en in het geluid. Ik wilde per se geen muziek, dat stuurt de emoties te sterk. Dus de geluidsband bestaat uit alledaagse kantoorgeluiden – bliepjes, gezoem van apparaten, sirenes in de verte. Die manipuleerden we tot een extreem gespannen bedding voor het drama.”

Er is een scène die dat perfect weergeeft; daarin is de assistente met een blender bezig. De herrie van het apparaat vervangt de schreeuw van frustratie die zij binnen moet houden.

“Precies. Die scène volgt op het vreselijke moment dat zij naar de vertrouwenspersoon stapt en door hem wordt afgewimpeld. Vervolgens staat ze in dat keukentje een smoothie voor haar baas te maken, in de vrouwenrol, de verzorger.”

Die scène in het hr-kantoor is gruwelijk. De afwijzing van de vertrouwenspersoon doet bijna fysiek pijn – en toch begrijp je ook waarom hij dat doet. Een zeer precaire balans.

“Het was heel verleidelijk om van die hr-kerel een monster te maken. Dat was hij in de eerste versies van het scenario, maar ik realiseerde me dat hoe kalmer en rationeler hij is, hoe sinisterder het wordt. En als mensen zich kunnen herkennen in wat hij doet, zullen ze hopelijk ook eerder na gaan denken over hun eigen rol in dit soort processen. Want dat is uiteindelijk het doel: ik hoop dat alle kijkers gaan nadenken over de vraag hoe ze van hun werkplek een veiliger en meer gelijkwaardige plek kunnen maken.”

The Assistant is te zien in Arena, City, Eye, Filmhallen, Kriterion, De Munt, Rialto

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden