PlusInterview

Regisseur Anca Damian: ‘Ik zie zoveel animatie die visueel echt belabberd is’

In haar uitbundig vormgegeven ­animatiefilm Marona volgt de ­Roemeense regisseur Anca Damian de levensloop van een hondje. Onder andere te zien op Cinekid, maar zeker niet alleen voor kinderen.

Still uit de animatiefilm Marona, over het gelijknamige hondje.Beeld -

Hoe ontstond het idee voor Marona?

“Ik laat me altijd inspireren door de realiteit. Dit idee ontstond nadat ik in mijn woonplaats in Roemenië een zwerfhondje had gevonden, dat ik vergeefs bij verschillende families probeerde onder te brengen. Ik zag dat het hondje steeds de gezinnen waar ze terechtkwam veranderde, omdat haar grenzeloze empathie maakte dat de mensen met een ­andere blik naar hun gezinsrelaties gingen kijken.”

“Films gaan veel te zelden over empathie en hoe we met elkaar verbonden zijn, daar wilde ik iets mee doen.”

Ook het hondje in de film belandt telkens in een nieuw gezin. Die episodische structuur geeft eindeloze ruimte. Hoe koos u waar hondje Marona zou belanden?

“Sommige dingen kwamen uit de realiteit. De familie van het meisje Solange, in het laatste deel van de film, is bijvoorbeeld gemodelleerd naar het gezin waar het echte hondje uiteindelijk bleef.”

“Maar de grotere spanningsboog van de film is in feite een metafoor voor het proces van opgroeien. Het begint bij een acrobaat, waar alles mogelijk lijkt – de onbegrensdheid van de jeugd. Vervolgens komt het hondje bij een architect, die het gevoel van de tienertijd belichaamt: het gevoel vast te zitten, door anderen gedwarsboomd. En dan komt de berusting van volwassenheid, waarin je begrijpt dat ieder mens anders is en je ruimte hebt om te houden van die verschillen.”

De visuele stijl van de film is zeer eclectisch – elk nieuw gezien waar Marona belandt, is anders vorm­gegeven.

“Dat was het uitgangspunt – ik wilde niet vastzitten aan een stijl, maar ruimte maken om mee te bewegen met het verhaal. Het animatieproces was daardoor ook anders dan ­normaal: ik gaf iedere animator een eigen personage, dat ze zelf tot leven brachten en individualiteit gaven.”

“Het resultaat is misschien een beetje ongebruikelijk in zijn verscheidenheid, maar het is toch organisch, het vormt een geheel.”

Marona was eerder dit jaar te zien op het Rotterdams filmfestival IFFR en draait nu op Cinekid. Maakt het voor u verschil of u een volwassen of een jeugdig publiek bereikt?

“Het is een film voor alle leeftijden, dat denk ik oprecht. Het verhaal kan op verschillende niveaus gelezen worden: kinderen leven mee met het hondje, volwassenen zien ook diepere lagen.”

“Maar het is moeilijk om een volwassen publiek naar animatie te krijgen. Daarom ben ik zo blij dat de film ook wordt geselecteerd voor festivals voor artfilms. Daar bereikt hij een volwassen, cinefiel publiek, dat anders waarschijnlijk niet zo snel naar deze film zou gaan.”

“Tegelijk ben ik enorm verguld met de reacties die ik bij kinderen zie. Ze gaan er echt in op, het emotioneert ze. En het vormt hopelijk wat tegenwicht tegen het formulewerk uit Hollywood waarmee ze worden overspoeld. Ik zie zo veel animatie die visueel echt belabberd is. Ik ben opgeleid als cameravrouw, de kunstgeschiedenis is mijn domein, en soms doen die fabrieksfilms echt pijn aan mijn ogen. Dus ik hoop ook dat Marona een beetje een bewegend museum is. Een kleine bijdrage aan de visuele opvoeding – voor jong én oud.”

Marona is te zien in Eye, Filmhallen, Het Ketelhuis, Kriterion, Rialto en op Cinekid.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden