PlusInterview

Regisseur Alexandre Rockwell: ‘Ik zie regisseren als het zetten van vallen’

In Sweet Thing ontvluchten de vijftienjarige Billie en haar broertje Nico hun gebroken gezin met een roadtrip door een schijnbaar tijdloos Amerika. Voor indie-icoon Alexandre Rockwell (64) voelt de energieke zwart-witfilm als een terugkeer naar zijn begindagen als filmmaker.

Sweet Thing.

Sweet Thing is een vervolg, of misschien beter gezegd variatie op Little Feet uit 2013. Hoe verhouden die films zich tot elkaar?

“De kinderen zijn dezelfde, maar in een andere wereld, met andere ouders. En vooral: in een andere levensfase. Little Feet ontstond uit het verlangen om de vroege kindertijd te begrijpen. De poëtische manier waarop kinderen tijd beleven, nog niet geplaagd door de dwingende chronologie van het leven.”

“In Sweet Thing botst die poëzie op de volwassen wereld. Een wereld waarvan eerder slechts een geur in de lucht hing, maar die nu de muur is waar ze tegenaan rennen. Plotseling moet Billie zorgen voor haar broertje, haar vader, maar ook zichzelf. Ze staat op de rand van de toekomst en zegt haar kindertijd vaarwel.”

De hoofdrollen worden, net als in Little Feet, vertolkt door uw eigen kinderen Lana en Nico. Hoe was dat?

“Het was een risico om dat opnieuw te doen, omdat ze op een leeftijd komen dat ze zelfbewuster zijn, minder impulsief. Ik zie regisseren als het zetten van vallen om een moment te vangen en dat wordt dan lastiger. Maar ik ben heel blij met het resultaat. Lana draagt de film. Ze nam verantwoordelijkheid en ze vertrouwde niet alleen mij, maar vooral ook Will Patton, die haar vader speelt. Je ziet de zorgzaamheid tussen die twee.”

Er zit een levendigheid en onbevangenheid in Sweet Thing die herinnert aan de Amerikaanse onafhankelijke cinema van begin jaren negentig, waarvan u onderdeel was.

“Die jaren hadden wel iets van punkmuziek. Niet de woede, maar de onaangepastheid, de pure lol in films maken. We waren bezield door cinema, de mogelijkheden om verhalen te vertellen. En ik wilde terug naar dat gevoel. Het medium benaderen alsof je het voor het eerst verkent.”

“Vooral Little Feet voelde als een ontdekkingstocht. Ik was in staat alle kennis die ik had los te laten en open en onbevangen te filmen. Dat wilde ik vasthouden in Sweet Thing, maar gekoppeld aan kunde in plaats van naïviteit. De rafelranden zijn er omdat ik wil dat ze er zijn.”

Ondanks die speelsheid hangt er een gevoel van verlies en tragiek over de film.

“Zeker. Er schuilt een bedroefde ziel in de film. Een besef van sterfelijkheid. We denken vaak dat naarmate we ouder worden, we meer bezig zijn met de dood, maar eigenlijk zijn kinderen dat veel directer. Zoals wanneer je kind aan je vraagt: ‘papa, ga ik later ook dood?’ Het hangt samen met een bewustwording van vergankelijkheid. Van dingen die voorbijgaan, als bladeren in de wind. Dat is wat Billie leert accepteren gedurende de film.”

“Verdriet en blijdschap zijn onlosmakelijk verbonden en kinderen voelen dat onbewust feilloos aan. Waar volwassenen wanhopen, zoeken zij het leven. Ze zoeken het in de scheuren van het beton, waar volwassenen alleen het beton zien. Dat is iets wat cinema en kinderen voor mij als filmmaker zo’n inspirerende combinatie maakt. Slecht uitgevoerd is het niet om aan te zien, maar wanneer het goed wordt gedaan, is het pure magie.”

Sweet Thing is te zien in Cinecenter, City, FC Hyena, Filmhallen, Kriterion, Rialto.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden