PlusRecensie

Recensie The Cure: rockband poetst jaren 80-erfenis nog eens op in Ziggo Dome

Rockband The Cure poetste vrijdagavond in een uitverkochte Ziggo Dome in Amsterdam zijn muzikale erfenis nog eens vakkundig op. Nieuw materiaal was er ook, maar overtuigde veel minder.

Stefan Raatgever
The Cure vrijdagavond in de Ziggo Dome. Beeld Marcel Krijgsman/ANP
The Cure vrijdagavond in de Ziggo Dome.Beeld Marcel Krijgsman/ANP

Een concert rond het eerste The Cure-album in veertien jaar zou het worden. Die plaat, die Songs of a Lost World gaat heten, zou volgens frontman Robert Smith ‘ruim voor de wintertournee’ verschijnen.

Maar nu die concertreeks op stoom is, zweeft het album nog steeds ergens in het zwartomrande privé-universum van de groep. Wanneer het dan wel verschijnt? Smith liet er in de Ziggo Dome niets over los. Het tekende de status van de groep dat de zaal ook zonder de publiciteit van nieuw werk met gemak uitverkocht raakte.

Dat Songs of a Lost World er nog niet is, betekende overigens niet dat de liedjes ervan niet kunnen worden gespeeld. Sterker, The Cure opende met het nieuwe Alone en speelde met onder meer And Nothing is Forever, Endsong en A Fragile Thing meer vers materiaal. Waar de eerste drie live wel erg uitgesponnen klonken, was de laatste een fijne knipoog naar de monumentale nalatenschap van The Cure.

Terug naar toen

Die erfenis, de belangrijkste legaten stammend uit de crisisjaren van de eighties, kreeg vrijdagavond nog maar eens een extra oppoetsbeurt. Het blijft ergens onwennig om de doomsongs van The Cure te horen in een megaproductie van weelderige belichting, kunstzinnige visuals en enkele live camerashots (close-ups van Robert Smith haalden de schermen overigens nooit).

Toch staan de nummers na al die jaren in de meeste gevallen nog recht overeind. En omdat Smith op zijn 63ste nog vrijwel net zo mooi herfstig klinkt als zijn 35 jaar jongere zelf, draaide The Cure als vanzelf de klok terug naar toen.

Zo bleek er bij The Cure – ooit verbruikte Smith meer bandleden dan flacons haarlak – uiteindelijk maar heel weinig veranderd. De frontman oogt nog steeds als een vermolmde treurwilg die achter zijn microfoonstandaard mee wiegt op de koude wind van de laagconjunctuur.

Monumentale lengte

Ook nog hetzelfde: de monumentale lengte van de show. Bleek die tijdens de laatste stop van de band in ons land – het hoofdpodium van Pinkpop – voor veel festivalgangers iets te zwaar na een lange dag feest, in de Ziggo Dome kon de band op het gemak opbouwen tot uiteindelijk twee uur en drie kwartier. Daarbij bewaarde The Cure de meeste klassiekers voor het slotdeel. Alleen een bevlogen uitgevoerd A Forest viel net binnen de eerste helft.

Smith liet zich in interviews ontvallen dat de shows boven de drie uur fysiek niet langer binnen zijn bereik liggen. Het lijkt een stille zegen die best wat verder omarmd zou mogen worden, want de met synthesizers dichtgeplamuurde new wave van The Cure is eigenlijk te log en te eenvormig voor zo’n overdadige dosis.

Nu was het wachten – sommige bezoekers namen tussendoor uitgebreid de tijd om de prestaties van het Nederlands elftal door te nemen – op enkele briljante momenten. Het eerste viel al vroeg: Lovesong van het hitalbum Disintegration uit 1989. En daarna, inmiddels al wel een kleine twee uur verder, een delicaat gebracht Lullaby en een lekker vette vrijdagavondversie van Friday I’m in Love. Het kon gezichtsbedrog zijn, maar na de laatste leek Smith zelfs even te lachen.

Pop
The Cure
European Tour 2022

Gezien: 25/11 in Ziggo Dome

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden