PlusTheaterrecensie

Recensie: in het beklemmende ‘De vrouw die de honden eten gaf’ doet de vrouw die Dutroux assisteerde haar verhaal

Marie-Louise Stheins. Beeld Jostijn Ligtvoet
Marie-Louise Stheins.Beeld Jostijn Ligtvoet

In augustus was België weer even in de ban van Michelle Martin. De voorwaardelijke vrijlating van de ex-vrouw van Marc Dutroux liep af. In de beklemmende voorstelling De vrouw die de honden eten gaf doet de ‘meest gehate vrouw’ van België haar verhaal.

Elise van Dam

De vrouw die de honden eten gaf is een bewerking van de gelijknamige roman van Kristien Hemmerechts, geschreven vanuit het perspectief van een vrouw gebaseerd op Michelle Martin. De vrouw die Dutroux assisteerde bij zijn gruwelijke misdaden. Die toen hij gevangen zat naar zijn huis reed om de honden eten te geven, terwijl in de kelder nog twee meisjes zaten.

Het was actrice Marie-Louise Stheins zelf die vastbesloten was het boek op de planken te brengen. Een regisseur vond ze in de Vlaamse Julie Van den Berghe. Hun voorstelling is een ongemakkelijk relaas van een vrouw die probeert zichzelf te verantwoorden, maar uiteindelijk nergens echt de verantwoordelijkheid voor neemt.

Het is een vertelling die constant wordt geïnterrumpeerd door felle lichtwisselingen, harde geluidseffecten en staccato bewegingen. Alsof je steeds in haar wereld wordt gezogen en er dan weer met kracht uit wordt geworpen. Het reflecteert hoe je op momenten iets van empathie voelt voor deze vrouw met haar moeilijke jeugd en verziekte huwelijk, om je dan plots weer te beseffen wat zij op haar geweten heeft.

Kindfiguren

Het is een leven dat van kooi naar kooi leidde, geïllustreerd door de stalen kooiconstructie waar Stheins het grootste deel van de voorstelling in doorbrengt, in een glanzende blauwe balrok. Van het huis van haar moeder, die haar verantwoordelijk houdt voor de dood van de vader, naar haar huwelijk met Dutroux, die haar kleineert en domineert.

Ergens halverwege voegt performer Indy Struik zich op het toneel. Zwijgend representeert ze soms een jonge Martin, soms dier kinderen of de kinderen in de kelder. Door al die kindfiguren in elkaar over te laten vloeien, suggereert de voorstelling een stadium van onschuld, waarin alles nog open ligt. Iets wat wordt onderstreept door de nadruk op hoe kleine afslagen in je leven al het verschil kunnen maken. Al voelt die redenering ook als een deflexie om de oorzaak van haar handelen maar niet in zichzelf te zoeken.

Die kindfiguren werken ook als een spiegel voor het concept moederschap en de vraag hoe Martin een moeder kon zijn voor haar kinderen, maar die andere kinderen kon laten verrotten in de kelder. Het is een van de factoren in hoe naar Martin werd en wordt gekeken.

De vrouw die de honden eten gaf lost dat soort kwesties niet op, maar biedt ook nergens de kans te ontsnappen aan de belevingswereld van deze vrouw. Het maakt de voorstelling tot een ongemakkelijke ervaring, heen en weer slingerend tussen kwetsbaarheid, lepe manipulatie en felle uitbarstingen.

De vrouw die de honden eten gaf

Door Het Zuidelijk Toneel
Gezien 12/10, Stadsschouwburg Utrecht
Te zien 2 en 3/11, Theater Bellevue

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden