PlusMusicalrecensie

Recensie: Het is moeilijk wakker te blijven bij Musical Before After

Heeft een uitgedoofde liefde na verloop van tijd een nieuwe kans van slagen als de man zich niets meer van de eerste liefdesronde weet te herinneren en de vrouw niet laat merken dat ze haar ex-geliefde nog wél kent? Deze interessante vraag staat centraal in de teleurstellende kamermusical Before After.

Patrick van den Hanenberg
Coen Bril en Desi van Doeveren in de musical Before After. Beeld Annemieke van der Togt
Coen Bril en Desi van Doeveren in de musical Before After.Beeld Annemieke van der Togt

Op een heuvel met mooi uitzicht ontmoeten een man (Coen Bril) en een vrouw (Desi van Doeveren) elkaar. De vrouw rent enthousiast op de man af, die met een mat ‘O, hai’ reageert.

“Is dat alles?” bitst de vrouw, die in het volgende korte gesprek hoort dat de man na een auto-ongeluk zijn geheugen kwijt is en probeert zijn leven als kunstschilder weer enigszins op orde te krijgen.

Het is een opening die je even goed recht op je stoel doet zitten, want dit wordt spannend. Niet dus, het wordt allesbehalve spannend. Ja, heel even, als aan het eind van de eeuwigdurende twee uren de dood van de vader van de vrouw het stuk een beetje leven in probeert te blazen, maar verder is het toch vooral saai.

Prettige stemmen

De tweepersoonsmusical (waarin niet wordt gedanst) van de Britse acteur-schrijver-componist Stuart Matthew Price heeft in Engeland nauwelijks opzien gebaard en dat is niet onbegrijpelijk. De humormomenten zijn op één hand te tellen, terwijl er talrijke scènes en liedjes zijn waarbij het moeilijk is wakker te blijven.

Zowel Bril als Van Doeveren heeft een prettige zangstem, maar de composities van Price zijn nogal armoedig. Gelukkig heeft Bril nog een paar uptempo nummers, maar de meeste liedjes zijn traag en zo plat als een dubbeltje. De op zichzelf interessante begeleidingssectie met piano, gitaar en cello levert geen meerwaarde op. Sterker nog: de constant terugkerende pianoriedeltjes worden na een tijdje behoorlijk irritant.

Van Doeveren en Bril worstelen zich moedig door de tekst, die vooral bestaat uit liefdesgetut en geneuzel.

Lusteloos en rommelig

Qua vormgeving zijn er eveneens onbegrijpelijke keuzes gemaakt. Het decor bestaat uit een enorme stapel beschilderde lakens, die onder meer het appartement waarin het tweetal terechtkomt, de doeken in het schildersatelier en een romantische plek in de natuur moeten voorstellen. Die lakens worden via kabeltjes door de spelers constant omhoog gehaald en weer op de grond gegooid. Die lappen hangen er lusteloos en rommelig bij, zodat je nauwelijks ziet wat ze voorstellen.

Ook het switchen van heden naar verleden is warrig. Het ene jasje uit, het andere aan, het andere jasje weer uit en het ene jasje weer aan en dat zo vaak en soms zo snel achter elkaar dat het onbedoeld slechte slapstick wordt. Om de scènes naar een andere locatie te verplaatsen worden om de haverklap twee piepende keukentrappen beklommen. De ontwerpers van Studio Dennis vanderBroeck en regisseur Loek de Bakker hebben er alles aan gedaan om ervoor te zorgen dat je deze musical maar zo snel mogelijk wil vergeten.

De jonge producent Niels van Doormalen heeft zich in de publiciteit sterk gemaakt voor fris, hedendaags en relevant muziektheater. Er lijkt in Nederland toch genoeg talent rond te lopen om die artistieke wens in te vullen. De keuze voor deze Britse productie dan wel een heel beroerd visitekaartje.

Musical

Before After
Door: Oat Milk Studio/Impact Entertainment
Gezien: De Meervaart 7/11
Te zien: Schouwburg Amstelveen 27/1, DeLaMar: 31/1 en 1/2

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden