Review

Recensie Het Bombardement: 'De Titanic minus het budget, de verbeelding en het talent'

Het is niet de schuld van Jan Smit. Ik weet dat hij een populaire Volendamse zanger is en dat regisseur Ate de Jong beweerde nog nooit van hem te hebben gehoord toen hij hem castte. Ik weet dat hij geen acteur is en geloof me, dat is in elke zin te horen en in elke gebaar te zien, maar je had hier Fedja van Huêt kunnen neerzetten en dan was Het bombardement nog reddeloos verloren geweest.

Jan Smit voor de filmposter van Het Bombardement.Beeld anp

Het begint met het scenario, van de hand van regisseur De Jong en producent Paul Ruven. Die Ruven is een eigenaardige figuur, die boekjes schrijft over de geheimen van Hollywood, maar zelf wanproducten als Me and Mr. Jones on Natalee-Island voortbrengt - daar heeft u nog nooit van gehoord, want hij is niet uitgebracht. Welke les uit Hollywood heeft hijzelf eigenlijk geleerd? Deze kennelijk: kijk naar een succesvolle film en neem de formule over; in dit geval 'modelletje Titanic'.

Gewone volksjongen valt op een meisje van stand, dat op het punt van trouwen staat met een gewetenloze industrieel - vandaar dat hij een sigaar rookt. Enfin, na veel toeters en bellen raken ze verliefd, maar worden ze door een ramp uit elkaar gedreven. Jaren later kijkt één van de twee terug op de ramp en zien we aan de hand van foto's wat de rest van het leven heeft gebracht.

Titanic dus - de ramp in kwestie is hier het bombardement op Rotterdam - minus het budget, de verbeelding en het talent. Het bombardement zelf begint op een uur en twintig minuten in de film (we hebben geklokt, allemachtig, wat hebben we geklokt) en blijkt uiteindelijk niet meer dan een cliffhangertje op te leveren in een verstoorde huwelijksplechtigheid. Beetje onsmakelijk om die tragedie als een plotelementje in een onnozele romance te gebruiken.

Het is allemaal van een onvoorstelbare oubolligheid. Opening: VVV-beelden van het moderne Rotterdam. Terug in de tijd. Vertelstem: 'Rotterdam was toen een bruisende stad vol toekomstmogelijkheden.' Beste makers: dat is echt een wanstaltig lelijke zin.

Vele zullen volgen, vaak uitgesproken door verbijsterd kijkende figuranten in Polygoonstand: 'Er is nergens meer benzine te koop. Ook niet op de zwarte markt!' Bedankt voor de info. 'Wie voor een dubbeltje geboren is, wordt nooit een kwartje!' En dank je wel, Gerard Cox, we hadden je heus wel herkend.

De Duitse aanval ziet eruit alsof hij geënsceneerd is door de lokale studentenvereniging die een kostuumwinkel heeft geplunderd. En dat het budget tekortschoot om een waarachtige reconstructie van het bombardement te maken is een understatement. Gelukkig zien de makers nog kans de cast Ketelbinkie in de puinhopen te laten zingen, want zo ging dat in die tijd, mensen.

Wie nooit een Nederlandse film heeft gezien, zou echt denken dat de tijd hier heeft stilgestaan. Dat Paul Verhoeven nooit films in dit land heeft gemaakt, dat we hier kennelijk geen professionele acteurs in huis hebben, dat filmverhalen uitgewoonde Hollywoodformules zijn en dat er halverwege de film altijd een moment moet worden ingelast voor het meisje om haar jurk uit te doen. Het meisje heet Roos van Erkel en het is niet haar schuld.

Bioscoop: Arena, De Munt, City, Tuschinski
Regie: Ate de Jong
Met: Jan Smit, Roos van Erkel, Pieter van der Sman, Mike Weerts

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden