PlusRecensie

Recensie: Giulia Cenci haalt in P/////akt de mens door de evolutionaire gehaktmolen

Giulia Cenci haalt de mens door de evolutionaire gehaktmolen en kruist hem met planten, dieren en machines. Het is een postapocalyptisch schrikbeeld gevat in een douchecabine.

Edo Dijksterhuis
Giulia Cenci bij P/////AKT Beeld
Giulia Cenci bij P/////AKT

Dry Salvages van Giulia Cenci doet denken aan The Fly (1986). In deze horrorfilm experimenteert een wetenschapper met een teleporteermachine. Hij merkt echter niet dat een huisvlieg meelift en dat hun genetisch materiaal vermengd raakt. Langzaamaan verandert hij in een insect en iedere keer dat hij weer teleporteert, muteert hij verder, totdat een afgrijselijk gedrocht over is.

Octopusachtige wijnrank

De beelden van Cenci lijken verwanten van The Fly. Hun uitdrukkingsloze gezichten, gemodelleerd naar een reanimatiepop, doen nog enigszins menselijk aan maar zijn soms half versmolten met de snuit van een wolf. Knokige skeletdelen lijken afkomstig van verschillende organismen. En waar je een ruggenwervel verwacht bungelt een kabel of zit een octopusachtige druivenrank. Het geheel wordt bij elkaar gehouden door stalen staven met kloeke moeren.

Op twee na hangen, staan of leunen deze hybride monsters in douchecabines die functioneren als omlijsting en sokkel tegelijk. Soms heeft de kunstenaar wandjes gecombineerd waardoor een minidoolhof ontstaat. Melkglas legt een filter over de voorstelling – nog een mutatie – waardoor je vanzelf om de werken heen gaat lopen en andere doorkijkjes zich openen. Als vitrine blijkt het badkamermeubel onverwacht spannend.

Buitenaardse broedmachines

Die ervaring wordt versterkt door de associaties die de hokjes oproepen als je ze zo buiten hun gebruikelijke context ziet. Voor veel mensen is de douche een perfecte plek om na te denken, maar ook de beroemde moordscène uit Psycho (1960) – jachtige violen, blinkend mes, bloed in het afvoerputje – dringt zich op. Onder het stromende water spoel je viezigheid van je af, maar de cabines zijn zelf van een ongeëvenaarde utilitaire lelijkheid en benauwd als een kooi.

Cenci’s sculpturen vragen om individuele bestudering maar vormen samen één grote installatie. Ze ogen als buitenaardse broedmachines of seriematige producten van een schimmig laboratorium. Maar ze zijn ook te beschouwen als diorama’s van een natuurhistorisch museum uit de toekomst, die de overblijfselen van onze evolutionaire nakomelingen bevatten. Welke apocalyps ervoor nodig is geweest om de mens een bewerking à la The Fly te laten ondergaan, laat zich raden.

P/////AKT verhuist

Voor wie de afgelopen Biënnale van Venetië heeft bezocht, zal Cenci’s beeldtaal bekend voorkomen. Haar installatie in Arsenale was een van de absolute blikvangers. Het spreekt voor P/////AKTs internationale reputatie dat het platform haar heeft weten te strikken voor zo’n omvangrijke presentatie. In eigen stad wordt die niet altijd erkend, waardoor er na twintig jaar een einde komt aan het verblijf aan het Zeeburgerpad. Nog één tentoonstelling hierna en dan verhuist P/////AKT naar een veel kleinere locatie in Pakhuis Wilhelmina. Het is zeer te hopen dat er snel een andere ruimte wordt gevonden, zodat meer van dit soort internationale toppresentaties naar Amsterdam kunnen blijven komen.

Giulia Cenci: Dry Salvages. T/m 19 februari in P////AKT

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden