PlusDansrecensie

Recensie: Danstechnisch vernuft van David Dawson is een tikkeltje saai

Met The Four Seasons leverde David Dawson een wervelende instantklassieker af. In zijn nieuwe stuk Legacy Variations slaat de choreograaf echter te ver door in zijn hang naar perfectie. De stukken zijn in programma Dawson te zien bij Het Nationale Ballet.

Fritz de Jong
YuanYuan Zhang en Jakob Feyferlik dansen in The Four Seasons. Beeld Michel Schnater
YuanYuan Zhang en Jakob Feyferlik dansen in The Four Seasons.Beeld Michel Schnater

David Dawson is al sinds 1995 verbonden aan Het Nationale Ballet. Eerst als danser, daarna als huischoreograaf en tegenwoordig als associate artist. Daardoor weet de Engelsman als geen ander wat het gezelschap kan, maar ook waar hij de grenzen van de danse verder kan oprekken.

In Dawsons wervelende creatie The Four Seasons, die vorig jaar in première ging, gaan de benen nóg strakker hemelwaarts, terwijl de armen nét wat verder strekken. Als dansers hun partners hoog liften, laat Dawson de mannen achteruitlopen terwijl de vrouwen boven hun hoofd een perfect horizontale positie aannemen.

In deze uitstalkast van danstechnisch vernuft blijft het ensemble van tien dansers en drie solistenparen voortdurend in beweging, in steeds wisselende formaties. Niet alleen de lijnen van de choreografie zijn helder, ook het podiumbeeld wordt overheerst door geometrische vormen. Dat het in dit universum van driehoek, vierkant, lijn en cirkel niet té strak geordend wordt, komt doordat Dawson de vaart er flink inhoudt.

Grijsgedraaide evergreen

Om het levendig te houden heeft de muziek een belangrijke rol. Tien jaar geleden bewerkte componist Max Richter De Vier Jaargetijden, om met frisse oren naar Vivaldi’s grijsgedraaide evergreen te kunnen luisteren. Overbekende melodieën worden uit verband getrokken, tellen weggelaten, ritmische motieven verrassend herhaald. Richters jachtige Vivaldiremix krijgt een gloedvolle uitvoering door Het Balletorkest, met een glansrol voor soloviolist Isabelle van Keulen.

Dat Dawsons streven naar perfectie te ver kan doorschieten bewijst zijn nieuwe werk Legacy Variations. Hij maakte het speciaal voor James Stout, Edo Wijnen en Joseph Massarelli. In de toelichting op het programma zegt Dawson dat zijn dansers en hij stil willen staan bij de reis die zij hebben afgelegd ‘onder de majestueuze Hollandse luchten die ons allemaal verbinden’. Maar ook al draaien de dansers voortdurend rondjes om elkaar heen: het stilstaan wint het van het reisgevoel.

Dat wordt versterkt door de muziek die Alex Baranowski speciaal voor deze gelegenheid schreef: we horen strijkers halen lang aanhouden over een plechtig deinende begeleiding. Door de in de hoogste regionen vibrerende viool doet het denken aan Arvo Pärt - met een romantische inslag.

Tegen een achtergrond van geprojecteerde wolken, extra weids door de aan weerszijden opgestelde spiegelwanden, roepen de dansers associaties met vogels op. Regelmatig gooien ze hun armen in de lucht in een sierlijke vleugelbeweging. Net als die langzaam glijdende wolken lijken deze figuren nergens heen te gaan. Af en toe bevriest het trio in standbeeldachtige poses. Esthetisch is het zeker, maar door Dawsons hang naar controle over elk detail ook een tikkeltje saai.

DANS

Dawson

Door Het Nationale Ballet en Het Balletorkest
Gezien 8/12, Nationale Opera & Ballet
Te zien t/m 16/12, aldaar

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden