Plus Concertrecensie

Queens of the Stone Age: extase zonder rust in Ziggo Dome (***)

De combi van hardrock en stoner van Queens of the Stone Age komt altijd als een lekkere vuistslag in je gezicht aan, maar de setlist van de show in de Ziggo Dome vertoonde helaas wat mankementen.

Leadzanger en gitarist Josh Homme is niet de meest begenadigde publieksonderhouder tussen de nummers door. Beeld Paul Bergen

Josh Homme, zanger/gitarist en enige constante factor van zijn band Queens of The Stone Age, is niet de meest begenadigde publieksonderhouder tussen de nummers door. Op het podium van de Ziggo Dome poogt hij zo nu en dan een anekdote te vertellen, die vrijwel allemaal doodslaan en rijkelijk gelardeerd zijn met fucks.

Het is aardig dat hij vertelt zich hier in Amsterdam na zesentwintig Nederlandse shows meer thuis te voelen dan in Californië, maar even later valt er aan zijn moeilijk verstaanbare geouwehoer werkelijk geen touw meer vast te knopen: waarom dat incoherente gebabbel als je niets wezenlijks te vertellen hebt?

Extase
Gelukkig voor Homme draait het vanavond niet om zijn anekdotische kwaliteiten, maar om de muziek. En die is, zoals je van een consistent goede band als de Queens op voorhand al mag verwachten, dik in orde.

Tussen lichtgevende zwabberpalen vuurt de band geweldige knallers als Monsters in the Parasol op het publiek af, om vervolgens nog een tandje bij te zetten met het furieus raggende My God is the Sun.

Je weet dat hun combi van hardrock en stoner als een lekkere vuistslag in je gezicht kan aankomen, maar dit overdondert op een manier die grenst aan extase.

Het is vol gas bij de Queens, en als dan ergens rond het midden van de set hun hit No One Knows voorbijkomt is het een en al kippenvel dat de klok slaat. Het blijft een onverwoestbaar nummer: die strakke staccatoriffs, die simplistische beukdrums en die eenvoudige melodie die desondanks nog dagen in je hoofd blijft hangen.

Queens of the Stone Age (***)

Gezien Ziggo Dome, 12/11

You Think I Ain't Worth a Dollar... is minstens zo fijn, met dat voortjakkerende ritme en die haast cathartische uitbarstingen van noise.

Woedende herrie
Toch vertoont de setlist ook mankementen. Het wat vlakke, stuurloze Feet Don't Fail Me is zeker niet het beste nummer van hun laatste album Villains (2017), maar toch wordt het gespeeld, evenals het monotone The Evil Has Landed, dat gelukkig wel eindigt in een wolk van woedende herrie.

Het voornaamste euvel is dat je wat afwisseling mist: ja, kwade rockstampers zijn nu eenmaal hun forte, maar zelfs die kunnen zonder rustpunten wat gaan vervelen.

Waarom zou je een prachtig zacht, mysterieus nieuw nummer als Fortress bijvoorbeeld overslaan?

In plaats daarvan krijgen we Smooth Sailing: een nummer waar weinig van over zou blijven als je het ontdoet van alle rockbombast.

Jammer, al maakt de sexy, Prince-achtige sleaze van Make It Wit Chu later een hoop goed.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden