Plus Expositie

Projecties van gebouwen uit botten en schedels

Werk van de broers Michael en Florian Quistrebert. Beeld Upstream Gallery/Gert Jan van Rooij

Als je in de galerieruimte van Upstream bent, kijk je weer van buiten naar de buitengevel. Michael (1976) en Florian (1982) Quistrebert hebben hun eerste tentoonstelling bij Up­stream aangegrepen om de kijker een soort spiegel voor te houden. De Franse broers maakten een grote videoprojectie waarin de gevel van de galerie is opgebouwd uit botten en schedels.

Zulke gebouwen, waarin echte botten en schedels verwerkt zijn, bestaan over de hele wereld. Menselijke resten zijn daarin geordend tot decoratieve patronen, die zich vooral lenen voor symmetrische composities. De dood wordt een tijdloos monument.

In het videowerk van Michael en Florian Quistrebert vormen de botten en schedels niet alleen symmetrische decoraties op de classicistische gevel, ze bewegen ook nog eens in repeterende patronen. Door deze ritmische bewegingen werkt het geheel nog hallucinerender.

Optische illusies

Ook andere werken op de tentoonstelling refereren aan de dood. Deze kleurrijke schilderijen zijn opgebouwd uit rood, geel en blauw, waarbij de kleuren in dunne kaarsrechte strepen over elkaar liggen. De interfererende patronen die ontstaan zorgen voor allerlei optische illusies. Je denkt af en toe paars of roze te zien, terwijl dat alleen het gevolg is van de kleurcombinaties van de dicht op elkaar liggende lijnen.

Zulke kunstwerken doen sterk denken aan de op art, een stroming uit de jaren zestig van de twintigste eeuw waarin geometrisch-abstracte patronen zorgen voor optische illusies. Het is alsof delen van de schilderijen bewegen door het moiré-effect van de kruisende lijnen.

De Quistreberts maakten eerder vergelijkbare patronen in de serie GOD uit 2013-’14. In deze nieuwe schilderijen zouden ze het heldere hemelse licht van de dood proberen te benaderen, het licht dat men ziet aan het eind van de tunnel – hoewel we dat waarschijnlijk niet al te letterlijk moeten nemen. Veel schilderijen hebben inderdaad een centraal motief dat een soort tunneleffect sorteert, maar tegelijk zijn de composities opgebouwd uit meerdere patronen die naast of boven elkaar staan.

Op art, bijvoorbeeld van de Hongaars-Franse kunstenaar Victor Vasarely, is vaak ongenaakbaar hard en precies uitgevoerd, maar de schilderijen van de broers Quistrebert zijn dat helemaal niet. Als je de werken van dichtbij bekijkt, zie je ineens allerlei rafelrandjes, correcties, verfkloddertjes, scheve lijntjes en andere imperfecties. Alsof de dood net zo onvolkomen is als het leven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden