PlusDanstheater

Programma Nederlands Dans Theater lijdt onder eenvormigheid

Nederlands Dans Theater speelt Endlessly Free.Beeld Rahi Rezvani

Halverwege het seizoen alle voorstellingen schrappen is een ramp maar was voor Nederlands Dans Theater extra zuur. Het Haagse gezelschap was volop bezig het zestigjarig bestaan te vieren. Het feestseizoen zou eindigen met een afscheidsvoorstelling van Paul Lightfoot, in zijn rol van artistiek directeur.

Lightfoot en diens creatieve partner Sol León zouden aanblijven als huis­choreografen. In maart ging plotseling een streep door die afspraak, waarop het duo met stille trom vertrok. De zestig choreografieën die ze voor NDT maakten, namen ze mee.

Na zo’n rommelige seizoensfinale en een half jaar voorbereidingstijd zou je hopen dat de nieuwe artistieke directeur, de Canadese Emily Molnar, met enige ambitie uit de startblokken zou komen. Dat valt tegen. Zo bevat het driedelige programma Endlessly Free slechts één nieuw stuk; ik verwachtte meer scheppingsdrift. Met twee duetten, en een derde stuk dat in feite een dubbel duet is, lijdt het programma onder eenvormigheid. Ook had ik graag meer van die prachtige NDT-dansers terug gezien op het podium.

Intiem en breekbaar

Chloé Albaret schittert wel. In het premièrestuk van Medhi Walerski, Silent Tides, beweegt ze aanvankelijk verloren en halfnaakt over een leeg toneel. Een blauwe lichtstrip tast de ruimte af. Een stemmige soundtrack van Adrien Cronet onderstreept de desolaatheid. Na Albarets eenzame solo is Scott Fowler aan de beurt voor een alleengang over het toneel. Uiteindelijk treffen de twee elkaar in een intiem en breekbaar duet. Zonder overdreven letterlijk naar de coronacrisis te verwijzen voelt Silent Tides als een treffende weerslag van het hunkeren naar menselijk contact.

Walerski’s tweede bijdrage aan het programma, Soon (2017), overtuigt minder. De vier dansers stralen plezier uit, maar Walerski’s choreografische antwoord op de theatrale opera-bluesliedjes van Benjamin Clementine wordt te veel gestuurd door muziek en tekst.

The Other You (2011) van Crystal ­Pite draait om de worsteling tussen een man en zijn alter ego. Tegen een vervreemdend klankdecor van hondengeblaf en straatrumoer voltrekt zich een Samuel Beckettachtig psychodrama. Het is een krachtig stuk, dat veel beter tot zijn recht zou komen als absurdistisch contrapunt in een uitbundiger opgezet programma.

Dans

Endlessly Free
Door NDT 1
Gezien 22/9, Utrecht
Te zien 2 t/m 5 oktober, Internationaal Theater Amsterdam

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden