PlusInterview

Producer Prince over ‘nieuw’ album: ‘Past beter bij de tijd van nu dan toen hij het maakte’

Uit de befaamde vault op Paisley Park, de kluis op het landgoed van wijlen Prince, verschijnt vandaag het album Welcome 2 America. Morris Hayes, muzikaal leider van Prince’ begeleidingsband The New Power Generation, produceerde het samen met de popster. ‘Als hij je iets vroeg, deed je het meteen.’

null Beeld Kevin Mazur
Beeld Kevin Mazur

Het is voor het eerst dat er postuum een album verschijnt van de in 2016 overleden Prince. Welcome 2 America werd in 2010 opgenomen, maar nooit uitgebracht. Op het album staan elf nieuwe nummers en een cover van de band Soul Asylum (Stand Up and B Strong). De erfgenamen van de popster vonden de muziek in zijn muziekkluis en belden zijn muzikale rechterhand Morris Hayes (58) op.

Er passeert geen dag zonder dat Hayes denkt aan Prince, zijn voormalige baas met wie hij tussen 1992 en 2012 intensief samenwerkte. Mister Hayes, zoals Prince hem noemde, was behalve toetsenist muzikaal leider van The New Power Generation, de band die Prince begeleidde. “Als ik een winkelcentrum inloop of in de auto rijd, altijd komt zijn muziek wel een keer langs of is er iets anders dat me aan hem herinnert.”

Weet u nog wat hij zei?
“Hij vroeg of ik langs wilde komen, dat gebeurde wel vaker. Meestal had hij dan de geest en wilde hij iets opnemen. Ik was verrast toen ik bij Paisley Park arriveerde en hij me vroeg om bij hem te komen zitten in zijn cabrio. Het was in de zomer van 2010. Hoewel de kap omhoog bleef herinner ik me dat het lekker weer was. Hij deed een cd in de autoradio en wat ik hoorde beviel me. Ik zei: Prince, dit is heavy, je gaat er hard in! Net als bij Sign o’ the Times in de jaren tachtig zijn het teksten waarin hij vooruitkijkt. Het past nog beter bij de tijd van nu dan toen hij het maakte. Het gaat over de oppervlakkigheid van de iPhonecultuur en ook over racisme, er passeren zware thema’s.”

Morris Hayes Beeld AFP
Morris HayesBeeld AFP

U hebt zelf nog toetspartijen ingespeeld en bent co-producer van het album. Wat houdt dat in?
“Het was opvallend dat hij me de nummers mee naar huis gaf, normaal deed hij dat niet en werkte ik bij hem in de studio. Nu had ik daarom meer rust om er in detail aan te werken. Hoewel, als Prince je iets vroeg, dan deed je het meteen. Hij wilde het dan ‘gisteren’ al hebben. Ik heb niet alles bewerkt, het ging om negen liedjes. Maar ik vond dat het zo goed klonk, dat ik er juist niet te veel aan wilde sleutelen. Na een dag of tien kwam ik bij hem terug, hij vond alles great. ‘I like it, I like it,’ zei hij steeds. Ik weet nog goed dat hij helemaal uit zijn dak ging bij het nummer Born 2 Die. Hij pakte me bij mijn schouders en schudde me door elkaar: ‘Hoe heb je die sound zo gekregen?’ Ik had er een blazerspartij ingedaan van een gedempte trompet. Ik zei: ik voel Isaac Hayes en Curtis Mayfield in dit lied, ik wilde dat laten doorklinken. Daar was hij erg blij mee.”

Waarom bracht Prince dit album niet uit bij leven?
“Dat heeft hij me nooit verteld. Ik vond het destijds al geweldig, ik heb hem er naar gevraagd toen het maar niet uitkwam. ‘Daar praten we later nog wel eens over,’ zei hij. En dat was dat. Maar het verbaast me niet, Prince deed vaker gekke dingen en hij nam elke week wel iets nieuws op. In 1994 vertelde hij me dat hij voor het eerst eens een week lang geen gitaar had gespeeld of een lied had gecomponeerd. Crazy toch? Ik denk dat hij in zijn hoofd alweer bezig was met het volgende. Dat paste bij hem. In 1992 speelde ik met hem tijdens de Diamonds and Pearls-tour en zag ik op het podium een piano met daarop de tekst Damn U. Ik snapte er niets van, maar hij zei: ‘Dat is al voor het volgende album.’ Ik kende dat hele nummer toen nog niet, maar voor deze tour was begonnen, was Prince met zijn hoofd alweer bij het volgende project.”

Er ligt veel meer onbekende muziek in die beroemde kluis op Paisley Park. Bent u daar binnen geweest?
“Absoluut, vaak zelfs. Altijd met een reden, want Prince stond niet toe dat je daar zomaar binnenging. Je moet het je voorstellen als een vrij forse kamer met een kluisdeur zoals je in banken ziet, met zo’n combinatieslot erop. Iemand anders moest die openen, ik kende de code natuurlijk niet. Binnen had je drie, vier rijen stellingkasten met allemaal cd’s, tapes, videobanden vol muziek. Er was klimaatcontrole om de opnames te beschermen.”

En daar mocht u dan in struinen?
“Als ik er binnenging, had ik een lijstje met liedjes die Prince wilde hebben om er een sampletje uit te halen van een enkele gitaarpartij, of een stukje strijkers. Een technicus zocht dat dan op in de computer en haalde het voor me. Ik werd er altijd een beetje claustrofobisch, was elke keer bang dat die grote deur zou dichtvallen met mij erin. Ik ben in 2012 gestopt, tegen die tijd had hij al een pre-vault, een opslagkamer buiten de kluis. Er was echt veel te veel om allemaal op te slaan. Er ligt daar een hoop muziek waaraan ik zelf heb bijgedragen zonder het me nog te herinneren. Om maar te zwijgen van alle opnames waar ik helemaal geen weet van heb.”

Wie uiteindelijk bepaalt wat er precies uit die kluis komt, weet Hayes niet zeker. Ja, de erven van Prince, te weten drie (half-)broers en –zussen Norrine, Sharon en John en muziekuitgever Primal Wave, die heel recent bijna de helft van de rechten kocht van drie andere broers en zussen. Maar wie precies de besluiten neemt?

Hayes: “Ik weet dat er mensen mee bezig zijn, maar ik maak geen deel uit van dat cirkeltje. Ik ben pas voor het eerst benaderd toen ze Welcome 2 America hadden ontdekt. Ze zagen mijn naam erop staan en vroegen of ik nog iets kon toevoegen. Ik heb ze een betere versie kunnen aanleveren van When She Comes, een nummer dat Prince in 2015 al eens heeft uitgebracht op een ander album. Maar die versie deed me niet zoveel, dat waren ze met me eens. Verder was dit album gewoon af.”

null Beeld Legacy Recordings
Beeld Legacy Recordings

Hayes luistert met een trots gevoel naar Welcome 2 America, al doet het hem ook extra sterk beseffen dat Prince er niet meer is. “Ik mis zijn lach, hoe hij lol maakte en door de gangen van Paisley Park rende. Hij kan alleen nog maar voortleven in zijn muziek en in de mensen die hij heeft beïnvloed.”

“Ik herinner me hoe ik bijna dertig jaar geleden door hem anders naar muziek ben gaan luisteren. Het was een opnamesessie waarbij hij de ene na de andere take afkeurde. ‘Again’, zei hij dan. Terwijl het volgens mij al zo goed klonk. Prince legde me uit dat hij op drie dingen lette: toonhoogte, tempo en attitude. Als een van die drie niet klopte, dan had je in zijn ogen geen take. Zo had ik er nog nooit naar gekeken. ‘Morris’, zei hij dan: ‘Het gaat niet om jouw of mijn ego, het gaat om de muziek. The song is the key.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden