PlusAlbumrecensie

Premières van Alexandre Tharaud, een formidabele pianist

Dapper van platenmaatschappij Erato dat ze het hebben aangedurfd een cd uit te brengen waarop pianist Alexandre Tharaud louter wereldpremières speelt. Misschien waagden ze het erop, omdat de formidabele Tharaud een nieuw stuk speelt van de 67-jarige Deense meester Hans Abrahamsen, die in 2013 met let me tell you (hoofdletters verboden) een van de mooiste werken componeerde die tot nu toe in de 21ste eeuw zijn geschreven. Abrahamsen stond eindelijk op de kaart als een geweldig componist (hoewel hij dat al decennia was).

Abrahamsen werd geboren met een niet helemaal goed werkende rechterhand, wat hem niet belette aan een pianostudie te beginnen. Daarin liep hij om begrijpelijke redenen al snel vast, waarna hij overschakelde op de hoorn, die je prima met alleen de linkerhand kunt spelen.

Gloednieuwe stukken

Gefascineerd door Ravels Pianoconcert voor de linkerhand speelde hij al vroeg met de gedachte ooit ook eens zoiets te componeren, maar pas in 2016 kwam het ervan. Left, alone, noemde hij het stuk, een titel die verder weinig raadselachtigs heeft. Hij schreef het concert voor Tharaud, in opdracht van de Westdeutsche Rundfunk en drie orkesten, waaronder het Rotterdams Philharmonisch.

De uitvoering van de Rotterdammers onder leiding van Yannick-Nézet-Séguin is nu op cd gezet, samen met gloednieuwe stukken van Gérard Pesson (Future is a Faded Song door het Radio Symfonieorkest Frankfurt onder Tito Ceccherini) en Oscar Strasnoy (Kuleshov door Les Violons du Roy onder Mathieu Lussier) – beide aardige muziek.

Slagregens

Left, alone duurt ruim 17 minuten en bestaat uit zes delen, verdeeld over twee Parts. Het is andermaal een schitterend stuk geworden. Het begint hectisch (Very fast) en valt in het dreigende tweede deel vrijwel stil (Slowly walking). In het derde deel, (Presto fluente), prikt de pianist pointillistische nootjes in de ruimte, begeleid door een hoge soloviool, een fluit en in het vierde deel (Slowly), lijkt bijna niets te gebeuren. De piano speelt heel zacht bijna uitsluitend het meest elementaire interval, een dalende kwint, met echo’s door een neuriënde hoorn.

In het daarop volgende deel, ook weer korter dan twee minuten, breekt de pleuris uit. Sterk zijn de stormachtig zwiepende slagregens van de houtblazers. De finale, met bijna zeven minuten verreweg het langste deel, begint met zachte, bedachtzame akkoorden (in a tempo from another time), die na anderhalve minuut bevriezen in een steeds herhaalde toon, die weer een minuut later uitmondt in een traag en geheimzinnig blazerscrescendo en uiteindelijk een springerige wirwar van hoge houtblazers, alsof het opeens nacht is geworden en een miljoen sterren aan de hemel staan te schitteren dat het een aard heeft (in ‘fairy tale time’). Vol verbazing voegt daarna de piano zich bij het orkest, waarna de muziek vrij abrupt eindigt.

Klassiek

Alexandre Tharaud - Piano Concertos (Erato)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden