PlusBoekrecensie

Postume verschijning ‘persoonlijkste’ spionagethriller John le Carré: Silverview

De laatste thriller van John le Carré verschijnt vandaag postuum. Silverview bleef in de la liggen tot na zijn dood. Bij leven wilde hij de conclusies van zijn werk blijkbaar niet trekken.

John le Carré in 1983. De schrijver sprak bij leven nooit over zijn eigen ervaringen bij de geheime dienst. Beeld Gamma-Rapho via Getty Images
John le Carré in 1983. De schrijver sprak bij leven nooit over zijn eigen ervaringen bij de geheime dienst.Beeld Gamma-Rapho via Getty Images

En in de la lag nog een manuscript. Zo gaat dat geregeld als een schrijver is gestorven. (In de kluis van J.D Salinger lagen er naar verluidt vijftien.) John le Carré, de ­wereldberoemde Engelse schrijver van spionageromans die op 12 december 2020 overleed, liet één min of meer voltooid manuscript na van net 200 pagina’s: Silverview. Een spionageroman, die meer om ontmaskering draait dan om de praktijk van het observeren en stelen van geheimen van anderen.

Boeken die postuum uitkomen, zijn vaak niet de parels in het oeuvre van de schrijver. ­Silverview heeft niet de spanning van Le Carré’s eerdere werk, zoals de Koude Oorlogromans rond George Smiley, of de nagelbijtende spanning van The Little Drummer Girl. Al is het ­intrigerend genoeg voor een vette voldoende.

Het verhaal speelt zich af rond een groot landhuis, Silverview, in een plaatsje aan de kust van East Anglia. Julian Lawndsley, een oud-zakenman uit de Londense City, is in het dorp een boekwinkel begonnen. Hij krijgt bezoek van een man, Edward Avon, die in Silverview woont. Hij overtuigt Julian van een groot plan rondom de boekwinkel. Een tweede verhaallijn speelt rond Proctor, een man van de Britse geheime dienst, die een ‘lek’ moet onderzoeken. Alle lijnen ­wijzen naar Silverview, waar de doodzieke vrouw van Avon de lakens uitdeelt.

Spannend genoeg om niet weg te leggen, ­geloofwaardig omdat Le Carré zelf bij de geheime dienst diende, en goed geschreven als altijd.

Interne verdeeldheid

Silverview is misschien wel de persoonlijkste roman van John le Carré. Waarom bleef dit manuscript in de la liggen tijdens zijn leven? Was het niet af? ‘De tekst die u nu in handen hebt,’ schrijft Nick Cornwell, de jongste zoon van Le Carré, in het nawoord, ‘is het resultaat van een redactieproces dat ik eerder een clandestiene afstofbeurt zou willen noemen. Het is, hoe je het ook wendt of keert, puur Le Carré, maar als er iets minder geslaagd aan is, dan mag u mij daar natuurlijk de schuld van geven.’

Het manuscript was af. Cornwell heeft een theorie waarom het dan toch in de la bleef liggen. Zijn vader sprak nooit over de geheimen van zijn werk bij de geheime dienst. In Silverview, aldus Cornwell, zit iets dat in de andere thrillers van John le Carré ontbreekt: ‘Hier wordt een intern verdeelde inlichtingendienst getoond, met allerlei politieke facties die niet ­altijd even vriendelijk zijn tegen degenen die ze zouden moeten koesteren, niet altijd alert of ­effectief en uiteindelijk niet langer overtuigd van hun eigen bestaansrecht’.

Was het werk van de geheime dienst alle offers uiteindelijk wel waard? Dat is de vraag die door Silverview schemert, en Cornwell denkt dat zijn vader ‘het niet echt over zijn hart kon verkrijgen dat hardop te zeggen’. Het kwam te dichtbij. En daarom bleef de la zolang hij nog leefde gesloten.

Wel vroeg hij zijn zoon, mocht er nog een manuscript worden gevonden, dat voor hem af te maken. Dat deed Nick Cornwell. Al hoefde hij er dus niet veel aan te doen. Mooiste zin uit het nawoord: ‘Moest ik deze Mona Lisa wenkbrauwen geven?’

null Beeld -
Beeld -

John le Carré: Silverview. Vertaald door Rob van Moppes en Gerda Baardman. Uitgeverij Luitingh-Sijthoff, €21,99.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden