Plus Muziekrecensie

Postume toegift van Leonard Cohen dwingt je te luisteren naar elk woord

Drie jaar geleden overleed Leonard Cohen op 82-jarige leeftijd. Op het vrijdag verschenen Thanks for the dance klinkt de zanger allerminst bang voor de dood. 

Thanks for the Dance Beeld Leonard Cohen

In het programma Conversations with Nick Cave vertelde de Australische zanger in mei van dit jaar over de eerste keer dat hij, een tiener nog, muziek van Leonard Cohen hoorde. Het was een beslissend moment in zijn leven. Niets zat hem echt tegen in zijn jeugd, fijne ouders, veel vrijheid, maar toch was er altijd die melancholie. Cave, op die gedenkwaardige avond in het Concertgebouw: “Ik dacht dat ik een freak was. De muziek van Cohen leerde me dat ik niet de enige was met zulke gevoelens.”

Leonard Cohen, de zingende dichter uit het Canadese Montreal, had een breed publiek. In de jaren zeventig wilde het cliché dat het vooral romantische schoolmeisjes waren die dweepten met zijn muziek, maar in het daaropvolgend decennium was Nick Cave, toen nog een ware wildeman, beslist niet de enige rocker die inspiratie vond in Cohens werk.

Muzikaal testament

Drie jaar geleden overleed Leonard Cohen op 82-jarige leeftijd. Cave, zelf rouwend om het verlies van een zoon, twitterde dat de volgens hem grootste songschrijver aller tijden was heengegaan. Een maand voor Cohens dood verscheen You want it darker. Zijn veertiende soloalbum – met spaarzaam gearrangeerde songs en een stem die nog dieper klonk dan gewoonlijk – liet zich beluisteren als een muzikaal testament, de definitieve afsluiting van een glansrijke carrière.

Tamelijk onverwacht is er nu toch een postume toegift: Thanks for the dance. Het album is samengesteld uit restmateriaal van de opnamesessies voor You want it darker. Van ruwe schetsen maakte zoon Adam Cohen, ook al producer van You want it darker, alsnog complete songs. De stem van zijn vader stond op band, hooguit begeleid door elementair gitaarspel. Adam voegde er een complete muzikale begeleiding aan toe.

Spaarzame muziek

Dat deed hij zeker niet alleen. Aan Thanks for the dance werkten leden van Arcade Fire en The National mee en horen we ook Beck, Leslie Feist, Daniel Lanois en Damien Rice. Een oude bekende voor fans is Javier Mas, de bespeler van de Spaanse luit (die oogt en klinkt als een mandoline) die sinds 2008 een vaste waarde was bij concerten van Cohen. Ook ingezet op Thanks for the dance: heel veel blazers en strijkers en aan het einde van de plaat een compleet mannenkoor uit Montreal.

Toch klinkt de muziek op Thanks for the dance heel spaarzaam – spaarzamer nog dan het geval was op You want it darker. De focus ligt geheel op de stem van Leonard Cohen. Dat is hier de stem van een oude man, die eerder praat dan zingt (een groot bereik had hij toch al nooit), maar je wel dwingt te luisteren naar elk woord dat zijn keel verlaat.

Op You want it darker leek de dood aanwezig in elke song. Op Thanks for the dance is hij er ook weer, maar bang ervoor lijkt Cohen niet. Als in een eigen My way zingt hij in het titelnummer van het album: ‘Thanks for the dance/ It was hell, it was swell/ It was fun.’

Pop
Leonard Cohen
Thanks for the dance
(Columbia)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden