Recensie

Positieve elementen overheersen in La Tête Haute (****)

In eerste instantie is La Tête Haute een rauw authentiek drama over de onstuitbare neergang van een tiener, maar daarna sluipt er melodrama in, met als climax een hoopgevend, maar ongeloofwaardig slot. Dat is jammer, maar de positieve elementen overheersen.

null Beeld eigen foto
Beeld eigen foto

Hoe moet je omgaan met agressieve jongens die er snel op los timmeren en in een crimineel moeras dreigen weg te zakken? Met geduld, geduld en nog eens geduld suggereert La Tête Haute, dat de tiener Malony volgt, bij wie de term ongeleid projectiel als een eufemisme klinkt.

In de openingsscène van de film, die het filmfestival van Cannes opende, is de jongen zes jaar en drijft hij zijn moeder al tot wanhoop. Als de film de draad weer oppikt, op zijn vijftiende, zit hij in een jeugdinrichting. Kalme momenten wisselt hij af met gevaarlijke agressieaanvallen. Onder anderen zijn vaste sociale begeleider Yann (Benoît Magimel), die volgens Malony te weinig voor hem doet, moet het ontgelden: 'Ik neuk je wijf en kinderen,' schreeuwt en spuwt hij hem toe.

Melodrama
Een kinderrechter (Catherine Deneuve als wijze oudere vrouw) probeert de jongen zo lang mogelijk buiten de jeugdgevangenis te houden, maar als hij met een gestolen auto een ongeluk veroorzaakt, kan ze niet anders dan hem achter de tralies zetten.

Tot dan is La tête haute een rauw authentiek drama over de onstuitbare neergang van een tiener, maar daarna sluipt er melodrama in, met als climax een hoopgevend, maar ongeloofwaardig slot. Dat is jammer, maar de positieve elementen overheersen.

Aggresieve monsters
La tête haute toont overtuigend de invloed van opvoeding op kinderen. Dat Malony onhandelbaar is, verbaast niet met een afwezige vader en een impulsieve moeder (Sara Forestier), die, hoewel ze in de dertig is, meer kind dan volwassene is. De vrouw mist zelfreflectie en haar benadering van haar zoon varieert van overdreven beschermend tot bikkelhard afwijzend. Kinderen worden niet geboren als agressieve monsters, maar worden het door hun omgeving en opvoeding, is de boodschap van La tête haute.

Dat is sinds Truffauts Les 400 coups (1959) ook in films bepaald geen nieuw inzicht, maar actrice en regisseur Emmanuelle Bercot, die we kennen van de roadmovie Elle 's en va, waarin ze ook Deneuve regisseerde, voegt er een aspect aan toe.

Eerbetoon
Anders dan veel films over ontspoorde jongeren levert La tête haute geen kritiek op jeugdinstellingen, maar is hij een eerbetoon aan iedereen in de jeugdzorg die met ijzeren geduld jongeren binnen boord probeert te houden. Van de kinderrechter, die letterlijk haar hand naar Malony uitsteekt ('Het is nu of nooit') tot aan jeugdwerker Yann, die ondanks Malony's tegen hem gerichte buitensporige agressie nooit opgeeft.

Alleen al de van de straat geplukte Rod Paradot maakt als Malony de film de moeite waard. Hij maakt volkomen geloofwaardig dat Malony geen geboren crimineel is, maar een zichzelf hatende tiener, die zijn emoties en gevoelens achter wantrouwen en rauwe agressie verbergt. Pet en hoed af voor de mensen die blijven geloven dat ze ooit door zijn pantser zullen breken.

Lees vandaag (01-07) in Het Parool een interview met Catherine Deneuve.

Catherine Deneuve Beeld anp
Catherine DeneuveBeeld anp
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden