Recensie

Porgy Franssen en Renée Fokker weten raad met fraaie dialogen in 'Geluk' (****)

In het toneelstuk 'Geluk' laat regisseur Ger Thijs een onstuimige, hartstochtelijke liefde zien. Met de natuurlijke dialogen komt het allemaal heel dichtbij.

Porgy Franssen en Renée Fokker met hun theaterzoon Mark van Eeuwen (midden) Beeld Hummelinck Stuurman

Tegelijk bezichtigen ze het huis, de cynische stukjesschrijver en de idealistische wereldverbeteraarster. Nee, ze is niet de makelaar waarvoor hij haar aanvankelijk houdt. Maar leuk is ze wel, van binnen moet hij ervan blozen. Toch durft hij haar te kussen, daar, in dat huis, terwijl ze elkaar maar nauwelijks kennen. In de wilde omhelzing zie je de vonken haast overspringen.

Wrijving
Zo onstuimig laat Ger Thijs de liefde beginnen tussen Maarten (Porgy Franssen) en Vera (Renée Fokker) in zijn nieuwste toneelstuk 'Geluk'. Samen gaan ze in het huis wonen, blij, gelukkig - maar al snel vertonen zich de eerste barstjes. Hij is een ik-ook-van-jou-type, verwijt zij hem; springt altijd achterop, zegt het nooit uit zichzelf. En dan ligt hij ook nog dwars bij haar diepgekoesterde kinderwens.

Hij pareert haar, charmant, geestig, een tikkeltje bot soms, maar moet wijken voor haar overredingskracht. Oké, oké, ze nemen dat kind. En als zijn zaad daar te lui voor blijkt te zijn, gaat hij akkoord met een zaaddonor. Natuurlijk gaat hij idioot veel van zijn zoon houden. Maar dat zijn dna er niets mee te maken heeft, dat wringt. Het leidt tot nieuwe wrijving tussen hem en haar, en dit keer explodeert de boel.

Flashbacks
Ger Thijs, die ook de regie voerde, bedacht een onnadrukkelijke vorm om zijn verhaal te vertellen. Losjes springt hij door de tijd; hij omvat zo een tijdspanne van veertig jaar. Dat de acteurs nauwelijks zichtbaar veranderen met het klimmen der jaren, stoort niet. Kleine verkleedpartijen maken duidelijk dat er weer een nieuwe fase in de relatie wordt ingeluid. Soepel schieten de acteurs in en uit jasjes, terwijl flarden van betekenisvolle liefdesliedjes klinken: 'Don't go breaking my heart', 'You can go your own way', 'If I could turn back time'. Hun karakters mogen dan botsen, zonder elkaar kunnen ze niet.

Er is nog een derde personage: Thomas (een mooi norse Mark van Eeuwen) - de zoon is volwassen geworden. Vader en kind staan na een periode van verwijdering wat onwennig tegenover elkaar. Aanleiding: moeders crematie. Dit is geen spoiler: direct in de eerste scène wordt duidelijk dat Vera er niet meer is. Terwijl Maarten probeert te bedenken wat hij zal zeggen bij haar kist, trekt hun gezamenlijke leven in flashbacks voorbij.

Liefdesgeschiedenis
Regisseur Thijs doet niet aan mooischrijverij. Maar in zijn naturel klinkende dialogen passeren mooie zinnetjes. Franssen en Fokker weten er prachtig raad mee. Hun tekstbehandeling is technisch beheerst, hun timing scherp, hun samenspel zinderend. Geen glimlach of grimlach in de tekst laten ze onbenut, waardoor dit verhaal over onbegrip, koppigheid en verdriet prettig licht aandoet.

Geluk is minder hilarisch dan Thijs' successtuk De kus, waarin twee vreemden elkaar op een kruispunt in hun leven voorzichtig aftasten tot er iets ontstaat wat misschien wel liefde is. Toch is deze nieuwe toneeltekst ook grappig, maar intiemer, kwetsbaarder, en boven alles: herkenbaar. Dankzij het waarachtige spel van Franssen en Fokker komt Thijs' liefdesgeschiedenis heel dichtbij.

Theater
'Geluk'


Ons oordeel: ★★★★☆
Van: Hummelinck Stuurman
Regie Ger Thijs
Gezien: 20/1 Amstelveen
Waar te zien: 26/2 - 1/3 De La Mar
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden