Review

Pop: Peter Doherty - Grace/Wastelands ****

Het grote verschil tussen Pete Doherty en Amy Winehouse, de favoriete junks van de Engelse schandaalpers, leek altijd dat de laatste wél wat kon.

Vooruit, de muziek van The Libertines, Doherty's eerste groep, droeg een zekere belofte in zich, maar met Babyshambles, zijn huidge groep, heeft hij die verwachtingen nooit waar weten te maken. Heroïne leek toch veel belangrijker dan muziek.

Zou hij er eindelijk van af zijn? Op zijn solodebuut Grace/Wastelands klinkt de anders altijd zo chaotische Pete Doherty (op de hoes heet hij Peter) opvallend coherent. Het levert meteen zijn beste plaat tot nu toe op. Het meesterwerk dat hij volgens sommigen in zich heeft is Grace/Wastelands niet, maar er staan echt heel sterke songs op.

Bijzonder is dat de plaat alles behalve een rockplaat is. Akoestische gitaren en strijkers overheersen en behalve veel folk komen er ook dub, ragtime en Serge Gainsbourgachtige muziek voorbij. Grotendeels verantwoordelijk voor dat bijzondere geluidsdecor zijn producer Stephen Street en gitarist Graham Coxon, beiden bekend van de groep Blur. Doherty leverde de songs, Street en Coxon kleedden ze aan.

In de teksten snijdt Doherty bekende thema's aan. De breuk met Kate Moss doet zo te horen nog steeds pijn. En meteen al in het openingsnummer Arcady belijdt hij nog maar eens zijn liefde voor het Engeland van vroeger. Maar zo overtuigend als nu deed hij het niet eerder. (PETER VAN BRUMMELEN)
(Parlophone)

petedoherty.com
babyshambles.net
myspace.com/gracewastelands
myspace.com/thelibertines

null Beeld
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden