Pop: No Age - Nouns ****

Als No Age punk is, zoals de Amerikaanse muziekpers unisono beweert, is het duo dat vooral in geest. De doe-het-zelf-mentaliteit, het veganisme en de nadruk op de eigen scene die de band etaleert, zijn inderdaad nadrukkelijk kenmerken van de Amerikaanse punk -of althans, een belangrijk deel daarvan.

En ook het (foto)boekje bij No Ages officiële debuutalbum (eerder verscheen een compilatie van singles) wijst in die richting: de afbeeldingen van piepkleine, morsige zaaltjes en van een plankje vol Black Flag-, Dead Kennedys- en Descendentscassettes (!) zouden de indruk kunnen wekken dat No Age een doorsnee neohardcoreband is. Maar op Nouns tonen drummer Dean Spunt en gitarist Randy Randall zich eerder erfgenamen van artrockgroepen als Sonic Youth en My Bloody Valentine.

Net als bij voornoemde bands dienen de geluidserupties van No Age niet om de luisteraar muzikaal tegen de grond te meppen, maar eerder als een soundscape waarin subtiele en zelfs tedere geluiden schuilgaan. Spunt en Randall bedienen zich van elementaire middelen: gitaar, drums en samples. Vaak moet de luisteraar de oren daarbij goed spitsen om door de dikke lagen gitaar en andere loeiende herrie heen te luisteren. Maar als in die orkaan van geluid vervolgens een lyrisch liedje van Brian Wilsonachtige allure opduikt, is de beloning des te groter. Prachtplaat voor welwillende oren. (Sub Pop/Konkurrent)
(JG)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden