Review

Pop: Muse - The Resistance**

Dat minder méér zou zijn, is een concept dat Matt Bellamy ver van zich heeft geworpen. Overdaad schaadt niet en te veel is een woord dat alleen in het vocabulaire van benepen zielen voorkomt. Niet de meest gangbare opvatting in de rockmuziek, maar Muse kwam er mee weg doordat de band zoveel flair etaleerde in de uitvoering.

Bellamy is virtuoos gitarist, heeft de stem van een conservatorium geschoolde Thom Yorke, en is daarnaast een niet onverdienstelijk pianist. En het liefst lijkt hij die drie activiteiten simultaan uit te voeren, zonder daarbij ooit een steek te laten vallen. Op Absolution, het beste album van het trio, leidde het dictaat van overdaad tot een grandioze rockplaat in de beste Queentraditie. Maar op album nummer 5 ontspoort de boel dan toch. Op monumentale wijze, dat wel.

Zo klinkt Guiding Light als een door André Rieu en Brian May gecomponeerde parodie op een rockopera, die doodleuk eindigt met een nocturne van Chopin. En dan moet de vijftien minuten durende, driedelige 'symfonie' nog komen. De plaat staat vol aanzetjes en ideeën waar andere bands een halve carrière op zouden kunnen teren, maar die The Resistance topzwaar maken. De doodserieuze, Orwelliaanse thematiek van Bellamy's teksten helpt daarbij niet.

Om met Miss Piggy te spreken: ''Pretentious? Moi?!'' (JERRY GOOSSENS)
(Warner)

null Beeld
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden