Review

Pop: Leonard Cohen - Live at the Isle of Wight 1970 *****

zijn gitaar met benzine overgoot en in de brand stak, was niet de énige reden waarom je de sfeer in de nacht van 30 augustus 1970 ontvlambaar kon noemen.

De derde editie van het Isle of Wight Festival ging zijn vijfde dag in, en wat was begonnen als een vredelievend muziekfeest, kreeg steeds meer trekken van een oorlogsgebied. 600.000 mensen waren er naar het eiland gekomen om de indrukwekkende line-up van 'het Britse Woodstock' te zien. Van The Doors tot Miles Davis en van de brave hippiebard Donovan tot Hendrix en The Who, ze waren er allemaal. Maar hoe mooi het affiche ook was, een groot deel van het publiek weigerde een kaartje te kopen en bezette een nabijgelegen heuvel die, naar het liedje van Bob Dylan, Desolation Row werd genoemd. En militantere delen van de morrende massa begonnen hekken omver te gooien, brandjes te stichten en de ingetogener acts met bierblikjes en flessen te bekogelen.

Voor de camera's van documentairemaker Murray Lerner begon de festivalorganisator 'Go to hell!' tegen zijn gasten te schreeuwen. Een presentator vroeg of er toevallig brandweerlieden aanwezig waren, omdat een deel van het podium in lichter laaie stond. En de uitgejouwde Kris Kristofferson sprak tegen het eind van zijn optreden verbeten: 'We doen, ondanks alles, nog twee nummers. Tenzij er geweerschoten komen.' Een paar seconden later, tegen zijn band: 'I think we're gonna get shot...'

Het festivalterrein Afton Down leek rond een uur of twee kortom niet de ideale plek voor een zingende dichter. Zelfs niet als die Leonard Cohen heette - wiens laatste plaat, Songs from a room (1969), op dat moment op de tweede plaatst stond in de Britse albumlijsten - die een band om zich geen had verzameld die in de loop van een nogal hectische tournee The Army was gaan heten.

Moeten we het nog zeggen?
Cohen kwam, zag en speelde en is nu eindelijk te zien en te horen op de cd/dvd Leonard Cohen - Live at the Isle of Wight 1970, misschien wel het meest glorieuze concert uit zijn carrière.

Kort daarvoor wandelde hij nog in zijn pyjama zijn trailer uit, maar zodra Cohen - halflang haar, stoppelbaard en een ingesnoerd safaripak - achter de microfoon gaat staan, is de grimmigheid uit de lucht. Als hij met een slaperige stem vertelt hoe mooi hij het vond toen hij als jongetje naar het circus ging en een man daar het publiek vroeg allemaal een lucifer af te strijken, gaan er op zijn aandringen zelfs een paar honderd vlammetjes de lucht in. En wanneer hij hypnotiserend langzaam zijn eerste liedje inzet - 'Like ... a ... bírd'- is het pleit beslecht.

De komende tachtig minuten speelt hij zijn songs - Bird on a Wire, So long, Marianne, Suzanne, The Partizan - begeleid door een rommelig over het podium verstrooide groep uitstekende achtergrondzangeressen en (country)muzikanten, onder wie Dylan-, Simon & Garfunkel- en Johnny Cash-producer Bob Johnston op keyboard. Hij draagt gedichten voor. En hij voorziet nummers van geestige, geïmproviseerde introducties. Zoals One of us can't be wrong, waarvan hij zegt dat hij het schreef in een afbladderende kamer in het Chelsea Hotel. 'I was coming of amphetamine and pursuing a blonde lady that I met in a Nazi poster.'
Veel dingen zijn wonderbaarlijk aan dit optreden. Dat het zo intiem en zelfverzekerd is. Dat de opnamen ervan zo goed en helder klinken. En dat ze, afgezien van Tonight will be fine, dat in 1973 opdook op het album Live songs, bijna veertig jaar op de plank bleven liggen, net als de filmregistratie van ruim een uur van Murray Lerner .

Was Live from Londen eerder dit jaar een aardig document van Cohen als stijlvolle oudere heer van de popmuziek, Live at the Isle of Wight is de eerste volwaardige concertplaat van de kunstenaarr als charismatische jongeman. (DIRK-JAN ARENSMAN)
(Columbia Legacy)

null Beeld
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden