Review

Pop: James Blunt - Some kind of trouble **

Gevoel voor humor heeft James Blunt wel. Toen Top Gear-presentator Jeremy Clarkson een keer opmerkte dat hij tijdens optredens zijn eigen liedjes belachelijk maakte, antwoordde hij droogjes: 'Well, have you heard my songs?'

Dat zijn wereldhit You're beautiful onlangs door lezers van The Sun werd uitgeroepen tot het irritantste liedje aller tijden, zal hij dus wel niet erg vinden. Wat zul je je druk maken als er van je debuutalbum twaalf miljoen exemplaren zijn verkocht en van je 'tegenvallende' tweede zeven miljoen? Laughing all the way to the bank, heet dat.

Dat lachen zal de Brit bij zijn derde plaat vast niet vergaan. Want al kondigde hij vooraf aan het nu héél anders te gaan doen, van Some kind of trouble zullen zijn trouwe fans niet overstuur raken.

Opener Stay the night klinkt nog behoorlijk zonnig en onbekommerd. En Dangerous is best een aardig eighties-popliedje. Maar daarna is het tot de verrassend stoerdoenerige finale Turn me on vooral weer ruim baan voor smekende ballades op een bedje van aalgladde piano of gitaar, vol gevoelvolle clichés en falsetuithalen. Vakwerk, geknipt voor knuffelrock-cd's. Maar Blunts carrière begint intussen wel steeds meer op een lucratieve cynische grap te lijken. Zie de tol-van-de-roemsong Superstar. (DIRKJAN ARENSMAN)
(WARNER)

www.jamesblunt.com
myspace.com/jamesblunt

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden