Review

Pop: Gil Scott Heron - I'm new here ***

In de jaren zeventig was Gil Scott- Heron, die wel The Godfather of Rap wordt genoemd, het geweten van de zwarte muziek. Op een mix van soul, blues en jazz en in vaak heel poëtische teksten zong en rapte hij over het leven aan de onderkant van de Amerikaanse samenleving. Zuur is het dat de man die in zijn songs zo'n grote wijsheid aan de dag legde, zijn eigen leven zo slecht op orde had.

Dat we vijftien jaar niets van hem hoorden, is te wijten aan onder meer een verslaving aan crack. Richard Russell, baas van XL Recordings, vond Gil Scott-Heron na lang zoeken in Riker's Island, de New Yorkse gevangenis waar hij tijd uitzat wegens drugsbezit. Toen die straf erop zat, doken de twee samen de studio in, met het niet erg evenwichtige, maar wel heel fascinerende I'm new here als gevolg.

Spannend is dat Richard Russell in zijn rol van producer heeft gekozen voor een eigentijdse geluid. De elektrische piano die de muziek van Gill Scott-Heron vroeger zo domineerde, is afwezig, wel horen we veel elektronische klanken. In New York is killing me, het hoogtepunt van de plaat, werkt dat goed.

Nooit geweten dat gospel en elektro zo goed met elkaar konden opschieten.

De sound deugt en voor een tandeloze junk zingt Gil Scott-Heron nog verrassend goed, maar de plaat lijdt nogal onder een gebrek aan echt goede songs. Covers van werk van blueszangers Robert Johnson en Bobby Bland brengen nauwelijks uitkomst. (PETER VAN BRUMMELEN)
(XL)

gilscottheron.net

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden