Review

Pop: Band of horses - Infinite arms ***

De band komt uit Seattle en staat op het moment in het voorprogramma van Pearl Jam. Allebei waar. Maar voor wie het baardige kwartet rond singer/songwriter Ben Bridwell niet kent, is dat behoorlijk misleidende informatie.

Want al wordt de muziek die ze sinds hun enthousiast ontvangen debuut Everything all the time (2006) maken indierock genoemd, er heeft altijd een behoorlijke scheut zachtaardige country-twang en jaren-zeventig-softrock in hun geluid gezeten. Op hun derde album Infinite arms geldt dat nog sterker.

Vanaf de met strijkers overladen opener Factory spreiden de heren hun muzikale armen om je geruststellend te knuffelen. Met songs die een radiovriendelijk soort zomerrock combineren met My Morning Jacketachtige Americana en een vleugjes van de intelligente pop van Teenage Fanclub en zweverige barokfolk à la Fleet Foxes. Een verleidelijke mix, al met al. Zeker omdat Bridwell gezegend is met een stem die druipt van de honing en deze twaalf tracks bol staan van de warme harmonieën en pakkende wegdroommelodietjes.

Toch is Infinite arms wel erg licht verteerbaar en ontdaan van scherpe randjes. Je geniet ervan zolang de teller op de cd-speler loopt, daarna ben je de plaat al bijna weer vergeten. (DIRKJAN ARENSMAN)
(Columbia)

bandofhorses.com
myspace.com/bandofhorses

null Beeld
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden