Review

Pop: Animal Collective - Merriweather Post Pavillion *****

Nee, allemansvrienden zijn ze bepaald niet, de heren van Animal Collective. De stroom van releases die de band sinds een jaar of negen op de wereld losliet, werd getypeerd door de bijna dwangneurotische neiging alles wat op een liedje leek met veel noise en gekrijs om zeep te helpen.

Pas op album nummer acht, het fascinerende Strawberry jam, hield de band die artistieke zelfmutilatie voor gezien. En met het verschijnen van Merriweather Post Pavilion ligt de conclusie voor de hand dat al dat - vaak vermoeiende - geëxperimenteer noodzakelijk was om tot een adembenemend, eigen idioom te komen.

De tegendraadsheid van het vroege Animal Collective-werk heeft plaatsgemaakt voor moderne psychedelica, die vanwege de gelaagdheid nog steeds een zekere concentratie van de luisteraar vraagt, maar die deze inspanning beloont met een enorme klankrijkdom. Pulserende ritmes, ijle soundscapes, Beachboysiaanse harmonieën, minimal music, een instrumentarium dat goeddeels uit elektronica bestaat: het is alsof vijf decennia popmuziek op Merriweather Post Pavilion samenkomen.

De veelheid aan ideeën die op de elf nummers over elkaar heen buitelen doet zo nu en dan nerveus aan. Het verstilde No more runnin', opgebouwd rond het gesampelde gekwaak van kikkers, is dan ook een bijna fysiek noodzakelijk rustpunt. Onverminderd compromisloos, deze negende Animal Collective, maar wát een magistrale plaat. (JERRY GOOSSENS)
(Domino)

www.myanimalhome.net
www.myspace.com/animalcollectivetheband

null Beeld
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden