PlusMuziekrecensie

Plots klinkt Biffy Clyro als een Amerikaanse emo-band

Zwaar aangezet met ronkende gitaarmuren, maar volledig ongevaarlijk. Biffy Clyro is terug. 

Biffy Clyro - A Celebration of ­EndingsBeeld -

Ergens tussen de symfonische bombast van het Engelse Muse en de bubblegumpop-vermomd-als-rock van The Script uit Dublin, heeft Biffy Clyro een veilige niche voor zichzelf uitgehakt. De drie Schotten spelen in Groot-Brittannië op festivals vlak voor de grote publiekstrekker, maar altijd op het hoofdpodium.

In het slotkwartier brengen ze altijd de gedragen rockballad Many of Honor, met het refrein dat uit duizenden met festivalbier gesmeerde kelen nog een tandje meer klinkt als het volkslied van een staat waarin mannen met baarden elkaar permanent hartelijk op de schouder slaan.

Jammer genoeg begon die status de band blijkbaar te vervelen. Het negende album van het trio mist de fijne balans tussen rauwe rock en gesuikerde pop. Op A Celebration of Endings klinkt als Biffy Clyro als een Amerikaanse emo-band in de stijl van Good Charlotte of Simple Plan.

Zwaar aangezet met ronkende gitaarmuren, maar volledig ongevaarlijk. Als een woeste tatoeage die een plakplaatje blijkt te zijn. Weird Leisure en vooral Tiny Indoor Fireworks zijn vanachter het mengpaneel voorzien van waterafstotende laag die elke energie uit de muziek slaat.

Liedjes componeren kan zanger Simon Neil echter nog steeds. Onder de op elkaar geplakte lagen geluid schuilen wel heel vaardig geconstrueerde nummers.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden