Plus

'Plan B als het niet lukt? Heb ik niet'

Als Van Common speelt Sebastiaan van Ravenhorst (23) zaterdag op Noorderslag het belangrijkste optreden uit zijn jonge carrière. 'Het liefst blijf ik een beetje underground.'

Sebastiaan van Ravenhorst over zijn artiestennaam Van Common: 'Klinkt lekker neutraal. Ik kan er alles mee doen wat ik wil.' Beeld Tammy van Nerum

Het wordt, zegt Sebastiaan van Ravenhorst, zijn eerste echte interview. Voor de gelegenheid heeft hij vanochtend citroen-appelmerengue bij de lokale bakker gehaald.

Vanuit de keuken van zijn woonboot nabij Weesp: "Ik woon hier tijdelijk, omdat ik mijn kamer in De Pijp uit moest. Het zijn wel uitersten: in Amsterdam leef je in het midden van alles, hier letten ze erop dat niemand z'n auto op het verkeerde parkeerplaatsje zet."

Maar wonen aan de oevers van de Vecht biedt ook voordelen. Van Ravenhorst (23) kan er ongeremd muziek maken zonder zijn buren te storen én hij heeft er de ruimte al zijn instrumenten te stallen of zelfs de leden van zijn band te laten logeren na een optreden. "Dat laatste maakt spelen zoveel gezelliger."

Moonlight Blue
Op de onderverdieping van het schip staan twee microfoonstandaarden, drie keyboards, vier gitaren, enkele versterkers en een drumstel. Nu zijn eerste vier liedjes als Van Common zijn verschenen, wil Van Ravenhorst straks thuis het vervolg opnemen. In zijn eentje. Want Van Ravenhorst, die in 2017 afstudeerde aan het Amsterdamse Conservatorium, speelt alle instrumenten zelf.

Dromerige en licht psychedelische popmuziek is het, in de stijl van internationale voorbeelden als Tame Impala en Real Estate. Weids opgezet, maar catchy als het moet, zoals het radiohitje Moonlight Blue bewijst.

Maar eerst is de woonark het toneel voor intensieve repetities. Morgen speelt Van Common op Noorderslag, de jaarlijkse etalage voor nieuw Nederlands poptalent. Met talloze concertboekers, journalisten, festivalorganisatoren en ­radio-dj's in het publiek is het dé plek om een jonge carrière een extra dimensie te geven.

"Ik denk inderdaad niet dat ik een belangrijker optreden heb gespeeld dan dit," zegt Van Ravenhorst. "Ik zal vast zenuwachtiger zijn dan normaal. Maar ik ga proberen er juist niet over na te denken wie er allemaal komen kijken. Dat weet ik nog van mijn examens op het Conservatorium: onder de ogen van bekenden speelde ik toch minder vrij dan ik wilde."

Zijn project Van Common bestaat pas sinds kort. Het kreeg vorm tijdens een lange reis door de Verenigde Staten eind vorig jaar. Terugkijkend bevond hij zich op een kantelpunt in zijn leven, zegt hij.

"Ik had mijn diploma gehaald, het was net uit met mijn vriendin en ik zag het niet meer zo zitten met mijn toenmalige bandje Blupaint. Ik dacht: ik kan nu alles doen wat ik wil."

Hij vestigde zich in de VS, speelde in zijn uppie in bars en kwam terug naar Nederland met nieuwe liedjes, een in het National Park Joshua Tree opgenomen videoclip én een nieuwe naam.

Van Ravenhorst wijst naar zijn platencollectie waar een elpee van Van Morrison uit omhoog steekt: Common One. Hij combineerde er zijn artiestennaam mee bij elkaar. "Klinkt lekker neutraal. Ik kan er alles mee doen wat ik wil."

Limousines
Voorlopig bestaan die activiteiten, op het geven van muziekles in een asielzoekerscentrum in Nieuw-Sloten na, uit het boetseren aan zijn carrière als Van Common.

"Een plan B voor als het niet slaagt? Dat heb ik niet. Als je zo voorzichtig aan je muziek begint, denk ik dat het juist niet lukt. Ik wil er nu volledig voor gaan. Mocht ik tot de conclusie komen dat er niet is gebeurd wat ik hoop, dan mag de oorzaak nooit zijn dat ik er niet hard genoeg voor heb gewerkt."

Wat hij dan precies voor ogen heeft? Van Ravenhorst moet er hard over nadenken. Hij heeft geen dromen over rocksterrendom, volle stadions of limousines, zegt hij. "Het liefst blijf ik een beetje underground en maak ik de mooiste dingen die ik in me heb. Het belangrijkste is dat ik dit de rest van mijn leven kan doen."

Van Common op Noorderslag. Zaterdag 20.30 uur. Entreehal Oosterpoort.

Kanshebbers Popprijs
Wie wint de Popprijs, die jaarlijks wordt uitgereikt aan de artiest die de belangrijkste bijdrage leverde aan de Nederlands pop? Dit zijn volgens Het Parool drie grote kanshebbers.

Ronnie Flex
Na een jaar waarin de Nederlandse pop geen opvallende uitschieters beleefde, klinkt het onderscheiden van de grootste ster uit het grootste genre in de hitlijsten als een logische zet.

Een probleempje: Ronnie Flex won al in 2015 met de formatie New Wave. En volgens de regels kan een artiest de prijs maar één keer winnen. Maar: New Wave bestond uit liefst 21 muzikanten. En Ronnie Flex scoorde afgelopen jaar meer hits dan Ariane Grande en Ed Sheeran bij elkaar, dus waarom niet?

Doe Maar
De Popprijs is geen oeuvreprijs, maar de verleiding om eerder gepasseerde grootheden uit de Nederpop met terugwerkende te eren, is groot. Golden ­Earring is om onbegrijpelijke redenen nog prijsloos, maar beleefde in 2018 een vrij ­geruisloos jaar. Daardoor lijkt Doe Maar - weer volop op het podium en daarbij live stukken beter dan tijdens de gloriejaren als tiener­idolen - kansrijker.

Wende Snijders
Favoriet van de muziekpers, die haar eerste echte pop­album hoog liet eindigen in alle mogelijke artistieke jaarlijstjes. Dat laatste was terecht. Mens was een verrassend experiment dat poëzie vervlocht met elektropop. Theatraal bleken haar optredens een overdonderende ervaring.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden