Plus

Pionier Harald Dunnink: 'Design is meer dan spullen'

In een nieuwe podcast vertelt designer Harald Dunnink (37) wat design voor hem betekent. En wat het kan betekenen voor luisteraars. 'Alles om ons heen is ontworpen.'

Harald Dunnink: 'We willen luisteraars beter leren kijken' Beeld Linda Stulic

Stel Harald Dunnink een willekeurige vraag over design en je hoeft de volgende vijftien minuten alleen maar te luisteren.

Soepel schakelt hij van de paspoortscanners op Schiphol via het logo van The New York Times over op de nieuwe collectieopstelling van het Stedelijk, en onderweg komt ook nog zijn moeder voorbij.

Dunnink praat met gevoel voor urgentie, maar niet gehaast. Hij kan stellig zijn, maar slaat niet door in oreren. Meer dan eens denk je als luisteraar: nu je het zegt, daar moet ik eens ­verder over nadenken.

Op diezelfde manier praat Dunnink in Verwondering, de podcastserie waarvan de eerste drie afleveringen op 12 juli zijn gelanceerd. Elke maand komt er een nieuwe aflevering bij.

"We wilden eens op een andere manier over design praten," vertelt Dunnink. "Meestal wordt die term gebruikt voor een mooi lampje of een stoel. Maar design is meer dan spullen. Alles om ons heen is ontworpen, van de stoep tot de polder. Wij willen luisteraars daar meer bewust van maken, ze beter laten kijken."

Autodidact
Binnen de wereld van digitaal design geldt Dunnink als pionier. Toen hij begin deze eeuw zijn ontwerpbureau ­oprichtte, begon langzaam het besef door te dringen dat internet wel eens de volgende revolutie zou kunnen zijn. Maar verbindingen waren traag, social media bestonden nog niet en draadloos internet was nog een droom.

Inmiddels werken er dertig mensen bij Momkai. Ze maken onder andere websites, internetplatforms, digitale huisstijlen en apps. Voor kinderwagenfabrikant Bugaboo ontwierpen ze een 3D-animatie, zodat ouders op de laptop hun voorgenomen aankoop van alle kanten kunnen bekijken en van extra's kunnen voorzien. En voor de KNVB smeedden ze alle bestaande sites tot één coherent platform, waardoor de voetbalbond makkelijker met zijn 1,2 miljoen leden kan communiceren.

Dunnink wist al vroeg dat ontwerpen zijn toekomst was. "Toen ik twaalf was en mijn oudste broer op kamers ging, vroeg hij mij een naambordje te maken. Dan konden de meisjes hem beter vinden, denk ik. Het werd iets in graffitistijl. Wat moet je ervoor hebben?, vroeg mijn broer, en ­betaalde me vijfentwintig gulden. Hij was welbeschouwd mijn eerste klant. Zijn opdracht deed me beseffen dat je kunt leven van creativiteit en zelfstandig kunt opereren."

Het volgende zetje kwam van zijn vader. De software­distributeur leende hem het geld om op 19-jarige leeftijd zijn eigen designbureau op te zetten en hielp de ­autodidact op weg met de boekhouding.

"Hij normaliseerde het voor jezelf beginnen." Van zijn moeder, die wijkverpleegster is, kreeg hij het sociale mee. "Wat je doet, moet wel maatschappelijk nut hebben."

In 2002 richtte Dunnink Momkai op en vestigde hij zich in Amsterdam. "Digitaal design was toen nog één grote, open prairie. Wie anno 2018 een digitaal designbureau begint, heeft te maken met veel meer concurrentie. Er zijn uitzonderingen zoals Stripe, een succesvolle betaalmodule vergelijkbaar met PayPal die pas in 2010 werd gelanceerd, maar de grote merken zijn allemaal zo'n beetje eind jaren negentig, begin van de eeuw ontstaan."

Dat wil niet zeggen dat die beginjaren van Momkai een 'walk in the park' waren. De internetbubbel was net ge­barsten en er moest veel gedaan worden met weinig. "Ik ontving de Europese top van motorfabrikant Kawasaki thuis, in mijn kamertje. De eerste vier, vijf jaar van mijn ondernemerschap beschouw ik als een mastersopleiding in de praktijk. Natuurlijk word je financieel genaaid omdat je niet alles van tevoren hebt vastgelegd in contracten en doe je dingen fout. Maar ik wilde het per se in het echt doen en niet als een soort studieproject."

Rustpunten
Als ontwerper die vrijwel de hele dag in het virtuele domein werkt, is Dunnink zich als geen ander bewust van de verslavingsgevaren van digitale platforms. "Ik heb alle notificaties op mijn telefoon uitstaan," bekent hij. "Mijn e-mail heb ik op de tweede pagina staan, zodat ik niet telkens wordt afgeleid. Maar het internet is een nog jong medium dat volop in ontwikkeling is en hetzelfde geldt voor de gebruikers. Het komt neer op zelfkennis en bewuste keuzes maken. Je kunt jezelf bijvoorbeeld een klok toewijzen die je een bepaalde hoeveelheid tijd op Instagram toestaat."

Daarmee zijn we meteen bij de kern van de Momkai-designfilosofie. "We worden online gebombardeerd met beelden. Wij willen daarbinnen rustpunten creëren. Vergelijk het met een goed geïsoleerd en spaarzaam ingericht huis in een drukke stad. Onze ontwerpen zijn dienend, zodat gebruikers zich druk kunnen maken over de inhoud, de verhalen die een podium verdienen. We willen niet de gulzigheid stimuleren die op zoek is naar telkens weer nieuwe indrukken. Rust is middel en doel. We willen gebruikers laten nadenken over de vraag: wat is het waard om aandacht aan te besteden?"

Die vraag is ook leidend bij De Correspondent, het online journalistieke platform waarvan Dunnink medeoprichter en creative director is. Tegenover de constante stroom nieuws en nieuwtjes plaatst De Correspondent diepgravende verhalen. Slow journalism, waarbij abonnees een actieve rol krijgen toebedeeld.

"Het is advertentievrije, onafhankelijke journalistiek - een groot goed in deze tijden van hetze en privébubbels," vindt Dunnink. "De Correspondent maakt bovendien gebruik van de interactieve mogelijkheden van internet. Het is een kennisplatform waarbij de journalisten optreden als gespreksleiders en de leden als experts. We vieren dit jaar ons vijfjarig jubileum en willen nu een Engelstalige versie lanceren. Eind van het jaar starten we onze ledenwervingscampagne."

Warme omhelzing
Dunnink past de bij De Correspondent geleerde lessen inmiddels weer elders toe. Bij het Imperial College in Londen bijvoorbeeld. "In de collegezalen daar passen een paar honderd man, maar met online colleges worden honderdduizenden studenten bereikt - vaak ook in ontwikkelingslanden. Wij bekijken hoe je het beste informatie overdraagt via internet. We bouwen daarbij voort op de manier waarop wij lezers betrekken bij De Correspondent. En dat betekent dat je soms ook evenementen organiseert, of een boek uitgeeft."

Kennisdeling staat bij Dunnink hoog in het vaandel. Hij geeft veel lezingen en workshops. Zijn nieuwe podcast sluit hier naadloos bij aan. Verwondering is een samenwerkingsproject met Ernst-Jan Pfauth, uitgever van De Correspondent. Pfauth vervult de rol van enthousiaste liefhebber die onderwerpen aandraagt. Dunnink is de professionele ontwerper die zijn tanden in de materie zet. Aan de hand van thema's pingpongen ze voorbeelden heen en weer.

"In de aflevering over selectiviteit hebben we het bijvoorbeeld over de nieuwe iPhone X. Die is uitgerust met facial recognition. Zoals een hond zijn baasje herkent, selecteert de app jou om op te reageren. Dan wordt technologie als een warme omhelzing, het kille is ervanaf."

Podcasts zijn een mooie vorm van informatieoverdracht, vindt Dunnink. "Ik luister er zelf ook veel naar. Terwijl je de was staat op te hangen krijg je de verhalen te horen van een filosoof of een schrijver. Dat is heel menselijk en ­intiem. Dat ik het samen doe met Ernst-Jan voegt nog iets toe. Een gesprek is toch de meest essentiële vorm van ­interactie."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden