PlusTheaterrecensie

Pinters tekst actueler dan ooit bij Het Nationale Theater

Beeld Maarten Mooijman

Artistiek leider Eric de Vroedt liet er vrijdag bij de aanvang van een uitgebreid premièreweekend in de Koninklijke Schouwburg geen twijfel over bestaan: zijn Nationale Theater speelt altijd door, ‘ook als er een tweede, derde of vierde coronagolf komt’. Meteen toen spelen weer mogelijk was na de lockdown toonde het Haagse gezelschap zich flexibel door in te zetten op kleinschalige, wendbare voorstellingen met één of hooguit een paar acteurs op toneel.

‘Werkvoorstellingen’ heetten ze toen, een aantal daarvan werd nu als double bill in officiële première gebracht, mét bubbels en het publiek op gepaste onderlinge afstand. Na de hofstad zijn ze deze week al in de hoofdstad te zien, in ITA, in verschillende combinaties per avond. Het is de moeite waard om te bekijken, er zitten juweeltjes tussen.

Speels en kwetsbaar

Het is duidelijk dat de acteurs weer doen wat ze zo graag doen: spelen. Liefdesverklaring van Magne van den Berg is een goed gekozen opener (regie Noël Fischer). Mooi speels en kwetsbaar gebracht door Antoinette Jelgersma (en soms door Romana Vrede), die opkomt in stemmig rode blouse en rok. Het was altijd al ingewikkeld, de broze relatie van acteur en toeschouwer, maar na de stilte van de afgelopen maanden krijgen zinnen als ‘Bedankt dat u er bent’ en ‘Ik ben gek op je, zoals je daar nu naar me kijkt’ een diep emotionele lading.

Niet minder raak is de keuze van Een soort Alaska van Harold Pinter. Akelig actueel, want hij liet zich inspireren door een mysterieus virus dat in de tijd van de Eerste Wereldoorlog rondwaarde. Geïnfecteerden vielen vaak voor langere tijd in slaap. Yela de Koning houdt de toeschouwer in de regie van De Vroedt juist op het puntje van de stoel, fenomenaal is zij als de vrouw bij wie het besef indaalt dat ze net is ontwaakt na 29 jaar.

Achterdocht en euforie, spasmen en lethargie, De Koning gaat de tekst van Pinter als een partituur te lijf, adequaat vertragend en versnellend, met dynamiek en ingetogenheid als dat nodig is.

Ze wordt sterk bijgestaan door Mark Rietman als haar arts en Antoinette Jelgersma als de dame van middelbare leeftijd die ooit haar kleine zusje was. Maar vooral De Koning draagt de voorstelling.

Ook het bezoeken waard, voor wie het Engels beheerst: Sea Wall. Emmanuel Ohene Boafo speelt de beklemmende monoloog van Simon ­Stephens op een kale speelvloer met alleen wat lichtwisselingen (regie Erik Whien). Door de aanvankelijk opgeruimde toon van zijn personage Alex, een succesvol fotograaf die af en toe met vrouw en dochtertje zijn schoonvader aan de Franse zuidkust bezoekt, treft Ohene Boafo zijn publiek met de dramatische omslag in zijn verhaal vol in de maag.

U bent mijn moeder

Nog drie monologen maken deel uit van het NT-geheel: Bram Coopmans speelt een hit van het Edinburgh ­Fringe Festival, Tom Pain. Rick Paul van Mulligen U bent mijn moeder, het stuk waarmee Joop Admiraal furore maakte in de vroege jaren tachtig. En Jaap Spijkers is te zien in een mooi ­ingetogen Krapps laatste band van Samuel Beckett.

Premièreweekend Nationale theater

Door Het Nationale Theater
Gezien 28/8, 30/8 Koninklijke Schouwburg Den Haag
Te zien in ITA 1/9 t/m 5/9 in verschillende combinaties

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden