Plus Interview

Pim de la Parra: ‘Het is nu allemaal een stuk preutser’

2,3 miljoen bezoekers zagen in 1971 de omstreden seksfilm Blue Movie, gesitueerd in een Bijlmerflat. Eye eert filmmaker Pim de la Parra. ‘We waren pioniers.’

Pim de la Parra: ‘Mijn kleinkinderen van 19 en 21 kijken nu heel anders naar een film als Obsessions.’ Beeld Daniel Cohen

‘Ik kan niet eens een cheque onder­tekenen,” zegt Pim de la Parra, als hij ter begroeting zijn linkerpink uitsteekt. Zijn rechterarm zit in een gedistingeerde, zwarte mitella. “Ik fiets al 23 jaar in Paramaribo. Iedereen waarschuwde me: dat is toch ­gevaarlijk… Ik lette altijd goed op, hield rekening met alles, maar op 11 mei ben ik geschept door een auto met aanhangwagen. Mijn arm is uit de kom en ik heb behoorlijke kneuzingen in de schouder. Mijn arm moest in het gips, maar gelukkig heelde het voorspoedig en was de orthopeed bereid het gips te verwijderen; anders had ik helemaal niet naar Amsterdam kunnen afreizen.”

Filmmaker, producent en schrijver Pim de la Parra is terug in Amsterdam voor Parra Odyssee, een week waarin Eye Filmmuseum een aanzienlijk deel van zijn kleurrijke oeuvre vertoont. Op het programma staan onder meer zijn gerestaureerde speelfilmdebuut Obsessions uit 1969, de Bijlmer-seksfilm Blue Movie (1971), die meer dan 2,3 miljoen bezoekers trok en Pim & Wim (Verstappen) miljonair maakte, en zijn pièce de résistance Wan Pipel (1973), over de onmogelijke liefde tussen een creoolse man en een hindoestaanse vrouw.

De la Parra zal de hele week in Eye aanwezig zijn om met het publiek en cast- en crewleden terug te kijken en te vertellen over zijn films; bij vrijwel alle films verzorgt hij zelf de inleiding.

Vorig jaar werd u in Parijs ook al in het zonnetje gezet, nu wijdt Eye een retrospectief aan uw films. Wat vindt u daarvan?

“Welke filmmaker zou dat nu niet leuk vinden?”

Het retrospectief in de Cinémathèque Française legde de nadruk op de seksuele revolutie; uw films worden gezien als seksfilms.

“Ik vind dat niet erg. Seksualiteit is nog steeds de meest onderdrukte emotie van de mens. Kijk maar om je heen. En het wordt steeds erger. Maar de mens komt voort uit seks; en seksualiteit is niet uit te bannen door moraal, ethiek of geloof. Seksuele impulsen maken ons tot ­human animals. We zijn dieren, ook al willen we dat niet weten.”

Had u uw films in deze tijd ook kunnen maken?

“Dat weet ik niet. Het is ook niet belangrijk, want ze zijn toen gemaakt. Ze vertellen iets over de geest van de tijd toen. Wim Verstappen en ik waren pioniers, in een tijd dat er nog geen complexe productie- en financieringsstructuren waren zoals nu. Nu kan geen enkele Nederlandse filmmaker nog een film maken met de vrijheid die wij toen hadden. Iedereen wil er iets over zeggen: fondsen, zendgemachtigden…”

Ik doel eigenlijk niet op de productionele kant, maar in het licht van #MeToo.

“Paul Verhoeven heeft eens gezegd: in die tijd deed iedereen het met iedereen. Hij overdreef misschien een beetje, maar het was ook niet heel ver bezijden de waarheid. Maar de tijden zijn veranderd, dat maakt ook dat er een Franse filmweek wordt georganiseerd met Nederlandse seksfilms, zodat je een inkijkje krijgt wat voor relatieproblematiek er toen speelde. Wat er wel en niet kon. Het is bijna sociologisch.”

“Mijn kleindochter van 19 en mijn kleinzoon van 21 kijken nu anders naar films als Obsessions: wat wij deden is nu not done anymore. Het is allemaal zoveel preutser geworden. Maar alles gaat in cirkels – elliptische cirkels, vicieuze cirkels… alles wat er is komt en gaat, dus het spreekt voor zichzelf dat er na een erg onvrije periode ook weer een vrijere, blijere tijd komt. Daar ben ik heilig van overtuigd.”

Waarom bent u ooit films gaan maken?

“Ja, waarom… Daarom!” Hij valt even stil, zegt dan: “‘Le cinéma c’est de l’art de faire de jolies choses à de jolies femmes,’ heeft François Truffaut ooit gezegd. Ofwel: omdat je met film leuke dingen kunt maken met leuke meisjes.”

“Het was voorbestemd; ik ben geen banketbakker geworden, geen arts en ook geen geoloog, astronoom of advocaat. Ik ben filmmaker geworden! Een jongetje uit Paramaribo! Ik zag op één woensdag in de maand films bij de Surinaamse Filmliga: La strada van Fellini, La dolce vita met Anita Ekberg, met die geweldige boezem… Dat wil ik ook, dacht ik; dat kan ik ook.”

Waar bent u het meest trots op?

“Al mijn films zijn me dierbaar; de zogenaamde seksfilms, de minimal movies... Er zijn er een paar die nooit zijn afgewerkt en onvoltooid in de kluizen van Eye liggen. De meeste van die films hebben iets te maken met erotiek, met het naakte lichaam. En ik vermoed dat dat de reden is dat ik ze niet heb kunnen afmaken. Ik zeg dat niet veroordelend; anders dan 23 jaar geleden, toen ik mijn bekomst had van Nederland en gedesillusioneerd naar Suriname vertrok, accepteer ik nu dat de dingen zijn zoals ze zijn.”

Ik geloof er niks van.

“Echt, ik wil niks meer. Het was mijn droom om nog een laatste grote film in Suriname te maken, maar ik kreeg het benodigde budget niet bij elkaar. En ik kan me toch niet blijven identificeren met onafgemaakte films? Ik heb het losgelaten, ik hoef geen films meer te maken. Filmmaken is een vak voor jonge mensen.”

Parra Odyssee: 20 t/m 26/6 in Eye Filmmuseum.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden