Plus

Philippe Geubels: 'Moet ik uitleggen hoe de wereld in elkaar zit?'

De Vlaamse cabaretier Philippe Geubels (37) debuteert als quizmaster op RTL4. Het is preten­tieloos vermaak, zegt hij met trots. 'Een boodschap vertellen? Ik heb het liever over seks.'

Philippe Geubels: 'Spijtig genoeg had ik vroeger niet de leergierigheid van nu.' Beeld Linda Stulic

In een van Amsterdams chicste hotels verbaast Philippe Geubels zich over de service. De ober schenkt een bodempje cola in zijn glas en zet het flesje er vervolgens naast. "Waartoe dient dat nou? Is het een voorbeeldje? 'Kijk meneer, zo doet u dat. Nu mag u het zelf proberen.' Dit gaat echt alleen in Nederland zo."

De observatie - die dankzij Geubels' lijzige dictie en smeuïge Vlaamse accent meteen onbedaarlijk geestig klinkt - zou volgens de cabaretier zeker passen in een Nederlandse versie van zijn Vlaamse tv-hit Geubels en de Belgen. Zijn onderzoek naar de Nederlandse eigenaardig­heden ('Welke natie eet vrijwillig die ongelooflijke smerigheid die jullie pindasaus noemen?') komt wellicht later dit jaar op de buis bij RTL. "De afspraak voor nog een programma staat. We hebben alleen nog niet besloten wat precies."

Eerst is er Geubels' Nederlandse debuut als quizmaster in Is er een dokter in de zaal?, een door de cabaretier bedacht format, waarin hij bekende Nederlandse en Vlaamse collega's ­vragen voorlegt over gezondheid en de werkzaamheid van geneesmiddelen.

Het onderwerp fascineert u werkelijk, toch?
"Ik ben vooral een medicijnengek. Ik lees ontzettend veel over de werkzaamheid van alle mogelijke middelen, maar ook over de farma-industrie of gezondheid in het algemeen."

Wat is er zo boeiend aan?
"Het brengt me echt voldoening als ik iemand kan helpen met de juiste medicijnen. Noem me een klein gezondheidsprobleem en ik weet precies wat je moet nemen. En ik heb het meestal bij me ook."

"Overal neem ik een trommeltje ­medicijnen mee naar toe. Wat daarin zit? Pillen tegen constipatie, maagzuur of migraine. ­Ongeveer alles wat je maar kan treffen."

Bent u zelf ziekelijk?
"Ik heb wel vaak kwaaltjes, ja. Daarbij heb ik de neiging hypochondrisch te reageren. Ik heb nu al een week of drie hoofdpijn. Een voorhoofds­holteontsteking blijkt het niet te zijn. Nu begin ik toch aan een hersentumor te denken."

U deed een opleiding tot banketbakker. Had u geen farmacie moeten studeren?
"Mocht ik mijn leven opnieuw kunnen beginnen, dan zou ik dat doen, ja. Dan was ik waarschijnlijk alsnog komiek geworden, maar had ik wel alle kennis binnen. Spijtig genoeg had ik vroeger niet de leergierigheid van nu."

Wilde u niet deugen op school?
"Ik had er gewoon weinig plezier in, ben op mijn zestiende gaan werken. Twee jaar in een bakkerij, toen in een tearoom, een beenhouwerij en daarna enkele jaren in een supermarkt."

Beleefde u daar gelukkige tijden?
"Ja, toch wel. Vooral in de supermarkt werkte ik graag. Hoewel ik me vaak verveelde. Dan vroeg ik me af of ik dit de rest van mijn leven moest blijven doen. Het werk kende toch een bepaalde eentonigheid. Ik zette daar dingen in een rek en dan kwamen mensen die spullen er weer uitnemen en dan zette ik ze er de volgende ochtend weer in. Er waren momenten dat ik in gedachten kwaad werd: 'Zeg, laat dat nu eens gewoon staan!"

Maakte u tussen de supermarktschappen al veel grappen?
"Nee, totaal niet. Ik was heel rustig, vind mezelf nog steeds vrij serieus. Ik kon misschien mijn vrienden wel laten lachen, maar had nooit het gevoel dat ik dat beter kon dan anderen."

Toch begon het vanaf uw 25ste om te draaien. Naar verluidt na het zien van een dvd van Hans Teeuwen.
"Dat was niet de enige reden, hoor. Maar inderdaad: ik vond het fantastisch wat ik zag. Tot dan toe was stand-upcomedy mij een beetje ontgaan. Ik ben eens gaan googelen op 'workshop cabaret'. Iemand met een theaterbureau bij ons in de buurt bleek zoiets aan te bieden."

"Niet lang daarna gaf ik mijn eerste optreden. Vijf minuten tussen meer gevestigde comedians in een jeugdhuis in Vlaanderen. En, allez, het leek alsof ik met mijn vijf minuten meer succes had dan die semiprofessionele comedians in het hoofdprogramma."

Uw deelname aan De slimste mens werd uw doorbraak. Hoewel u na één aflevering al was uitgeschakeld.
"Ik speelde onder anderen tegen de in België bekende komiek Bart Cannaerts. Die heeft zichzelf lang nadien nog vervloekt. Hij was zo hard met die quiz bezig. Het enige dat ik deed was overal de zot mee houden. Dat bleek voor mijn carrière veel belangrijker dan die quiz winnen. Deed ik niet met voorbedachten rade, hoor. Het kwam gewoon zo in mij op. En het pakte goed uit. Ik werd gevraagd als jurylid en had daarna geluk dat De wereld draait door daarvan veel clipjes uitzond."

U maakte al drie theaterprogramma's en werkt nu in twee landen voor de televisie. Wat is voor u het belangrijkst?
"Ik prijs me juist gelukkig dat ik het allebei mag doen. Ik heb mijn vorige voorstelling tweehonderd keer gespeeld. Ik ben superblij dat ik nu even televisie kan maken. Zo'n tournee door Nederland en België vraagt nogal wat van je gezinsleven. Het zou echt geen zin hebben om morgen te beginnen met het schrijven aan een theatershow. Er zou niets uitkomen, denk ik."

Richard Groenendijk zei in deze krant dat zijn vele tv-optredens hem...
"Richard Groenendijk? Wie is Richard Groenendijk? Heb ik die weleens gezien?" Een foto wordt opgezocht. Een ingespannen blik volgt. "Nee, ik weet echt niet wie dat is."

Hij is een Nederlandse collega van u die zegt z'n tv-optredens te minderen omdat ze hem afleiden van wat hij als de kern van zijn werk beschouwt: cabaretprogramma's in het theater.
"Dat snap ik goed. Ik ben bij mijn tweede voorstelling, Hoe moet het nu verder?, ook in die val getrapt. In de tijd dat ik eigenlijk had moeten schrijven, was ik met televisie bezig. Ik ben nog altijd ongelukkig met die voorstelling."

Beeld Linda Stulic

"En het was toch al niet makkelijk. Ik had een eerste programma van nog geen uur gemaakt. Vanuit het niets werd dat een enorm succes. Feitelijk was ik nog compleet onervaren. Recensenten pakten me vervolgens keihard aan, terwijl ik dacht: 'Kom aan, ik ben nog maar een ­beginner.' Ik heb daarna besloten nooit meer televisie en theater door elkaar te doen."

Toch kreeg uw derde voorstelling vorig jaar in ons land ook weinig vleiende kritiek.
"Ik krijg eigenlijk altijd slechte recensies. Die van Het Parool was het ergste, herinner ik me. Tja, wat moet ik erover zeggen? Ik snap niet dat je in een zaal kunt zitten waar iedereen anderhalf uur alleen maar aan het lachen is, naar buiten loopt en denkt: dit was helemaal niets."

"Flinterdun, schreef Het Parool, ja. Slecht dus. Terwijl je ook zou kunnen zeggen: 'Het was supergoed, want het was flinterdun.' En: 'Die mensen hebben zich anderhalf uur lang geamuseerd en geen enkele keer een vermanende preek gekregen.' Spijtig dat recensenten, zeker in Nederland, zo'n duidelijke eigen visie hebben op wat comedy hoort te zijn. Het moet blijkbaar geëngageerd en anders niet. Voor mij is dat hetzelfde als beweren dat alle muziek jazz móét zijn. Da's toch belachelijk?"

We betrappen u nooit op een boodschap?
"Nee, dat interesseert mij echt niets. Ik heb het liever over seks. Of gewoon over de dagelijkse, huishoudelijke dingen. Zoals een vaatwasser die blijft piepen of een ruzie met je vrouw over in welk vakje de vorken gaan. Dat herkent iedereen."

"Moet ik de mensen gaan uitleggen hoe de wereld in elkaar zit? Dat kunnen ze toch zelf wel? En anders vragen ze een slimmer iemand dan ik. Mijn podium gebruik ik liever om mensen anderhalf uur hun zorgen te laten vergeten. Dat lijkt me ook belangrijk maatschappelijk werk."

In België werd u geprezen om het programma Taboe. U interviewde onder anderen mensen met een beperking en ongeneeslijk zieken om daarna in een volle zaal grappen over hen te maken.
"We hebben met dat programma op een lichte manier moeilijke thema's bespreekbaar kunnen maken. Neem die aflevering over mensen met een beperking. Zij zeiden: 'Maak alstublieft wél grappen over ons. Anders voelen we ons buitengesloten.' Dat vond ik fantastisch. Zeker als je kunt eindigen met een serie grappen waar we samen hard om kunnen lachen."

Het programma vereist een delicate balans. Was u vooraf gespannen of het zou slagen?
"Het was een keimoeilijk proces. We hadden ­eigenlijk een veel harder programma in ons hoofd, maar als je met die mensen wordt geconfronteerd, merk je ineens hoe lastig het is geschikte grappen te vinden. We werden bang dat het veel mensen in het verkeerde keelgat zou schieten."

Is er weleens iets mislukt?
"Alleszins niet. Komt ook doordat ik niet het type ben om de grens op te zoeken of te roepen dat de vrijheid van meningsuiting boven alles gaat. Het is niet omdat je iets mag zeggen, dat het je het ook móét zeggen, hè."

"Er ontstond in België een hele heisa bij de afleveringen waarin we lachten met mensen met een andere huidskleur of geloof. Er deed een ­islamitische Marokkaan mee die zei: 'We kunnen met alles lachen, maar als iemand grappen over Allah maakt, voel ik me verdrietig.' Ik heb toen geen moppen over Allah gemaakt. Dat is mij door bange rechtse mensen kwalijk genomen. Ze gaan hun gang maar. Ik vind het een vorm van beleefdheid."

"Er was ook een meisje dat grotendeels verlamd was. Zij zei: 'Grappen over mijn handicap vind ik prima, maar liever niet over het ongeluk dat die heeft veroorzaakt.' Natúúrlijk geef ik daaraan dan ­gehoor. Maar nu klonk het: 'Zie je wel! Er kan niet meer met ­Allah gelachen worden! De vrije meningsuiting is kapot.' Terwijl er juist superveel comedians goede grappen over moslims maken."

"Zij zijn nog altijd niet onthoofd, hoor. Ik heb die grappen in het verleden ook gemaakt, maar koos er nu gewoon voor de mensen die zich openstelden voor mijn programma niet te kwetsen."

Is het format verkocht in Nederland?
"Er is een optie genomen, ja. We hebben een ­infodag gehouden voor geïnteresseerde buitenlandse omroepen. Het grootste pijnpunt bleek het vinden van een geschikte host. Die moet ­intieme gesprekken voeren, maar ook een comedyset kunnen doen."

Kunt u het in Nederland niet zelf doen?
"Zou kunnen, maar ik denk dat er misschien andere cabaretiers beter geschikt zijn. Ik vrees toch voor spraakverwarring tussen de Nederlanders en mij. Het zijn zulke kwetsbare gesprekken. Die moeten oprecht en zonder misverstanden verlopen. Bij Is er een dokter in de zaal? stond de taal me soms al in de weg om ad rem te zijn. Zeker als bijvoorbeeld Ruben Nicolai er ook bij was. Voor hem is die ene tel die ik extra nadenk over het juiste Nederlandse woord voldoende om me te snel af te zijn."

Richard Groenendijk zei nadat zijn presen­tatieavontuur bij RTL werd beëindigd ook: 'Bij tv word je binnengehaald met applaus, maar vertrek je altijd door de achterdeur'.
"Da's normaal, hè? Het is een commerciële zender. Ik maak ook bewust nooit een langetermijnplanning. Voor mijn gevoel kan het nog steeds morgen gedaan zijn met mijn loopbaan. Jammer, maar geen ramp, hoor. Qua televisie bedoel ik. Het liveoptreden zou ik echt missen. Nu ik erover nadenk, doe ik dat toch het liefste."

Is er een dokter in de zaal?, donderdag, 21.30 uur, RTL4

Opgebiecht

Leermeester
"Ikzelf. Comedy leer je alleen door zelf op een podium te staan."

De beste uit het vak
"Dat is voor iedereen anders. Humor is zo persoonlijk. Ik zou zeggen: ­
Ricky Gervais."

De slechtste uit het vak
"Collega's die te hard vasthouden aan wat ze hebben voorbereid. Eens hoorde ik iemand zijn vaste bruggetje uitspreken voor een doodstille zaal: 'Ja ja, u lacht nu wel, maar..."

Het beste advies gegeven
"Van mijn vader toen ik na twee jaar comedy echt professional werd. 'Blijf zo dicht mogelijk bij jezelf en omring je met goede mensen.' Daaraan heb ik me tot nog toe altijd gehouden."

Het slechtste advies
"Probeer eens pindasaus bij je frietjes."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden