PlusBoekrecensie

Philippe Besson toont de onderhuids kolkende emoties bij een leeg nest

null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

Ze zal de sneetjes casino op het laatste moment roosteren. Het is minder lekker als ze al te lang geleden zijn geroosterd, dan worden ze hard en droog en verlies je het hele genot van het warme, verende brood.

Moederkloekend bereidt Anne-Marie het ontbijt voor haar 19-jarige zoon Théo, haar jongste, de laatste die uit huis gaat. Vandaag zullen ze hem verhuizen vanuit het veilige nest naar de lelijke, lawaaiige en chaotische grote stad. ‘Het is de laatste keer dat hij zo verschijnt, het is de laatste ochtend.’

Een ‘doodsklap,’ zo ervaart ze zijn uitvliegen in de legenestsyndroomroman Het laatste kind van de Franse schrijver Philippe Besson. Vijftig is ze, en haar leven voelt als voorbij. Maar Anne-Marie weet dat ze haar emoties vooral voor zich moet houden – dat Théo daarvan niet is gediend en zeker ook niet haar man Patrick, die zich alleen kan laten gaan ‘in woede of grofheid’. Maar in het kleine verhaal dat één beladen dag beslaat zijn alle personages zich niettemin terdege bewust van al wat onderhuids kolkt en is sprake van een geforceerde toegeeflijkheid .

Théo, die liever zelf naar de stad was gereden in de Kangoo van zijn vaders bedrijf, laat zich wegbrengen want ‘tegen het niet toe te geven verdriet van een moeder ga je niet in’. En ja, weet Patrick al bij voorbaat, ze zullen na het monteren van de kast en het uitpakken van de dozen nog in de stad gaan lunchen en ongezegd laten dat ze dat alleen maar doen om het definitieve afscheid voor Anne-Marie nog even uit te stellen.

Vorig jaar publiceerde De Bezige Bij van Besson (1976) het indrukwekkende Lieg met mij over de verborgen liefde voor zijn medeleerling Thomas. Daarin ging hij terug naar zijn veilige jeugd in een dorpje – hij was degene die naar de stad zou gaan, de wereld in zou trekken terwijl zijn vrienden achterbleven. Ook Théo’s vrienden blijven terwijl hij gaat – hoewel Het laatste kind in het heden speelt met Théo constant op zijn mobieltje, valt de schrijver in de zoon te herkennen; Besson droeg het boek ook op aan zijn moeder.

Bij thuiskomst wacht ‘de aanblik van het lege huis en de afschuwelijke stilte van het lege huis’. Het is pas in de middag, maar hoe knap ook (en bij vlagen dodelijk ) Besson de gezins- en huwelijksdynamiek portretteert, je bent als lezer dan al wel een beetje murw geslagen van de gedachtestroom van deze vrouw op het breekpunt. Een vrouw die ook andere afslagen had kunnen nemen bovendien, maar zichzelf passief- agressief in de slachtofferrol plaatst.

null Beeld

Fictie

Philippe Besson
Het laatste kind
Vertaald door Martine Woudt
De Bezige Bij, €20,99, 176 blz.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden