PlusGalerierecensie

Philip Akkerman maakt kunst voor en door gewone burgers

Philip Akkerman bij galerie Torch Beeld
Philip Akkerman bij galerie Torch

Kunstenaar Philip Akkerman (1957) nam in 1981 een besluit. Hij vond in de bibliotheek een boek met 500 zelfportretten uit alle perioden van de Europese kunstgeschiedenis.

‘Nu ga ik dus portretten schilderen (19 januari),’ schreef hij in zijn vorig jaar gepubliceerde Kunstenaarsdagboek. Na veertig portretten van anderen richtte hij zijn blik alleen nog maar op zijn eigen kop.

Het besluit werd radicaal. Akkerman werd een man met een missie. In plaats van elke keer weer een nieuw onderwerp voor zijn schilderijen te bedenken, nam hij zich voor vanaf dat moment alleen nog maar zelfportretten te gaan schilderen. Nu, veertig jaar later, heeft hij zich aan zijn woord gehouden. De teller staat op meer dan tienduizend stuks, zowel tekeningen als schilderijen.

Man met een missie

Uit zijn nieuwe tentoonstelling bij Torch blijkt nog een missie. En die begint al bij de ingang van de galerie. Daar hangt een kapstok met een ouderwetse leren aktetas, een jas, een wandelstok en een pet. Alsof we bij iemand op bezoek komen. De huiselijke sfeer wordt in de rest van de tentoonstelling voortgezet. Er staat een dressoir met beeldjes – een houten portret en een plastic Darth Vader. Een eettafel is gedekt voor vier personen, met vier borden waarop een droog stuk brood ligt. En achter in de galerie is een klein kamertje gebouwd met een ligbad en een bed. Op het nachtkastje liggen pillen, papieren servetten en een boek met de titel The Future of the Museum.

Akkerman wil met deze inrichting benadrukken dat hij kunst maakt voor en door gewone burgers. Van een gek, voor een gek, zoals de titel van de tentoonstelling luidt. Akkerman vindt dat zijn werk past in een traditie die teruggaat tot de late middeleeuwen en vroege renaissance, toen de kerk als opdrachtgever voor kunstwerken steeds meer plaatsmaakte voor burgers.

Maar Akkerman signaleert dat kunst tegenwoordig vooral gedijt aan de witte muren van musea en galeries, een situatie waar hij ambivalent tegenover staat. Eigenlijk vindt hij dat kunst beter gedijt in huiskamers dan in de steriele zalen van een museum.

Huiselijke sfeer

En is Akkerman nu ook van zijn geloof gevallen om alleen nog maar zelfportretten te maken? In de galerie hangen schilderijen en tekeningen die duidelijk geen zelfportretten zijn. Het blijkt te gaan om werk van een aantal vrienden, die door Akkerman zijn uitgenodigd om de huiselijke sfeer te benadrukken. Zijn eigen werk is overigens onverminderd grillig en speels. De zelfportretten zijn vaak aanleiding voor schilderkunstige experimenten. Soms is het kapsel van de kunstenaar een vlammende, kolkende kleurenexplosie, andere werken zijn bijna monochroom. Of hij gaat juist terug naar een realistische waarneming. Met elk portret wordt zijn kunst raadselachtiger.

Van een gek, voor een gek

Door Philip Akkerman
Waar Torch, Lauriergracht,
Te zien t/m 16/10

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden