PlusAlbumrecensie

Pharoah Sanders en Archie Shepp: oudgedienden met sporen van John Coltrane

null Beeld Luaka Bop
Beeld Luaka Bop

Jazzveteranen Pharoah Sanders en Archie Shepp hebben beiden met John Coltrane gespeeld. Hoe eigen hun muziek daarna ook was – Sanders koos vooral de ‘spirituele’ jazz, terwijl Shepp meer de kant van de avant-­garde opging – altijd klonk er wel iets in door uit hun tijd met de in 1967 overleden Coltrane. Het geldt ook voor de nieuwe albums die de saxofonisten, tachtigers inmiddels, nu vrijwel tegelijkertijd hebben uitgebracht.

Ieder werkt daarbij samen met een veel jongere muzikant. De keuze van Sanders is het radicaalst. Promises maakte hij met Floating Points ofwel de Britse producer en dj Sam Shepherd, een dertiger die in het verleden weleens heeft opgetreden op het Amsterdam Dance Event, hoewel hij nauwelijks dance maakt.

Shepherd, van huis uit neurowetenschapper, behoort tot de héél serieuze kant van de hedendaagse elektronische muziek. Dat maakt het beluisteren van zijn platen weleens tot huiswerk, maar de samenwerking met Sanders pakt heel geslaagd uit.

Lekker dwars

Vijf jaar werkte Floating Points aan het album, waarvoor hij behalve met allerhande elektronische apparatuur ook in de weer is geweest met een orgel. Negen stukken staan erop, Movement 1 tot en met Movement 9, die alle verstild en gewijd klinken. Het is muziek waarop het heerlijk wegzweven is en die vast ook meditatieve kwaliteiten heeft.

Bij dat mediteren zouden de bijdragen van Sanders, als saxofonist én zanger, misschien tot enige afleiding kunnen leiden. Hij schiet nergens uit zijn slof, maar klinkt wel lekker dwars. Zijn sax laat hij, spelend met veel ‘valse lucht’, pruttelen, grommen en knorren. Diep uit zijn keel tovert hij scattend nog meer van dat soort klanken.

Dat de rol van het London Symphony Orchestra op Promises niet heel groot is, mag geen probleem heten; Floating Points en vooral Sanders hebben genoeg te melden.

Promises is zo’n plaat waarop op het eerste gehoor helemaal niet zo veel lijkt te gebeuren, maar die bij elke keer draaien fascinerender wordt en zelfs een tikje verslavend blijkt te zijn.

Dichter bij de grond

Archie Shepp kiest op Let my people go voor een veel directere aanpak. Het gaat om (live) opnames uit 2017 en 2018 waarop de saxofonist wordt begeleid door de pianist Jason Moran (46). Ook hier heeft de sfeer vaak iets gewijds, maar vooral door de keuze van het repertoire blijft dit tweetal toch dichter bij de grond.

Gospelklasssiekers als Go down Moses en Sometimes I feel like a Motherless Child worden heel overtuigend ‘verjazzd’. Net als Sanders op Promises wisselt Shepp op Let my People Go sax soms af met zang. Jazzstandards bevat de plaat ook: Round Midnight van Thelonious Monk wordt gespeeld en van John Coltrane is er Wise One.

Jazz

Floating Points, Pharoah Sanders & The London Symphony Orchestra
Promises
(Luaka Bop)

Archie Shepp & Jason Moran
Let my People go
(Archieball)

null Beeld Archieball
Beeld Archieball
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden